Ik word verdrietig van de beelden. We slagen er dus ook in ons land niet meer in onze meningsverschillen op dit punt zonder wetsovertredingen en geweld te beslechten. Ik gun iedereen z’n mening over het conflict tussen Israël en Hamas, en ik gun iedereen, binnen de grenzen van de wet, ook de vrijheid om te demonstreren. Maar kennelijk gaat die vrijheid sommigen toch niet ver genoeg en wordt het nodig geacht de rechten van anderen met voeten te treden. Goed dat de plaatselijke driehoek (burgemeester, politie, Openbaar Ministerie) – doorgaans toch geen law-and-order-types in Amsterdam – een grens heeft getrokken.

Overigens, een dag later was diezelfde politie minder doortastend bij een bezetting van het Binnengasthuisterrein. In tegenstelling tot eerder had de UvA nu geen aangifte gedaan van erfvredebreuk. Ondanks aangerichte vernielingen wilde het bestuur eerst in gesprek met de demonstranten. Bij het schrijven van deze column was de uitkomst van dat overleg nog niet bekend.

Ik verbaas me over de overgave – om niet te zeggen het fanatisme – waarmee zo veel studenten hun mening over het conflict in het Midden-Oosten vormgeven. Meeleven en meelijden met groepen die het zwaar hebben is op zichzelf natuurlijk ontroerend, maar waarom zo selectief? Er zijn zo veel conflicten in de wereld. Waarom geen tentenkamp voor de slachtoffers van de inval van Azerbeidzjan in Nagorno-Karabach, voor slachtoffers van militaire milities in Soedan, van de burgeroorlog in Jemen?

De eis dat alle banden met Israëlische instituten worden verbroken, is kwalijk en onzinnig. Wat hebben Israëlische wetenschappelijke instituten met de oorlog in Gaza te maken? Er is geen enkele reden om te denken dat de UvA een reële bijdrage levert aan het conflict tussen Israël en Hamas. 

Daarmee zijn de protesten ten diepste antizionistisch, protesten tegen het bestaan van de staat Israël. Zeer verwerpelijk. Als je dat standpunt ook nog eens kracht bij zet door de wet te overtreden, verspeel je je recht op demonstratie.