Nederland heeft volgens mij meer dan ooit behoefte aan redelijkheid. Aan mensen die willen luisteren, zoeken naar overeenstemming en niet voortdurend tegenstellingen uitvergroten. De afgelopen jaren hebben we gezien wat er gebeurt als polarisatie de boventoon voert: het onderlinge wantrouwen groeit, en echte oplossingen blijven uit.

We mogen dankbaar zijn voor de vrijheid om te stemmen op wie we willen. Dat is een groot goed. Tegelijk hoop ik dat we beseffen hoe bijzonder dit land op de keper beschouwd is. Veel gaat goed, al zijn er ook mensen die zich achtergesteld voelen of niet gehoord. Hen helpen we niet door verschillen uit te vergroten, wel door elkaar op te zoeken, bruggen te slaan en het gesprek gaande te houden. Dat vraagt om aandacht, mildheid en moed.

De harde stemmen hebben weinig tot niets bijgedragen

Mijn hoop is gevestigd op het brede midden van onze samenleving. Dat is het cement dat ons bijeenhoudt. Dat zijn niet de luidste stemmen, maar de stille krachten: mensen die werken, zorgen, geven en trouw zijn in het kleine. Zij dragen dit land.

Juist als christenen zijn we geroepen om het goede te zoeken voor onze samenleving. Dat betekent gastvrij zijn, omzien naar vreemdelingen, omzien naar hen die hulp nodig hebben, bouwen aan vertrouwen en recht doen waar we kunnen. Zo dragen we bij aan een land waar verbondenheid sterker is dan verontwaardiging.

Juist met onze journalistieke programma’s – 'Dit is de kwestie' en 'Dit' – zoeken we bewust de verbinding. We proberen mensen echt met elkaar in gesprek te laten gaan, in de hoop dat er zo stappen in de goede richting worden gezet.

De harde stemmen in Den Haag hebben tot nu toe weinig tot niets bijgedragen aan een beter Nederland. Laten we daarom luisteren naar politici en partijen die mensen samenbrengen in plaats van uit elkaar spelen. Want een samenleving die sluipenderwijs steeds verder uiteenvalt, kent per slot van rekening alleen maar verliezers.