Nu ben ik al tien jaar aan het werk en wacht ik nog steeds op het moment waarbij ik nostalgisch hunker naar mijn vieze, gehorige studentenkamer. Naar mijn maandbudget van 60 euro (en dan was het een goede maand). Naar schoolopdrachten waar ik totaal geen zin in had, waardoor ik ze zo lang mogelijk voor mij uitschoof, maar er in mijn achterhoofd wel steeds mee bezig was.

Natuurlijk mis ik het eeuwige gekloot in de collegebanken, de pure onbevangenheid en de spontane ov-reisjes. Natuurlijk mis ik de wekenlange vakanties, waarbij ik uit verveling op een gegeven moment zelfs weer naar school ging verlangen. Maar is mijn studententijd beter dan mijn huidige werkleven? Allesbehalve!

Maar is mijn studententijd beter dan mijn huidige werkleven? Allesbehalve!

Nu praat men precies hetzelfde over mijn vaderschap. Blijkbaar is kinderloos zijn de allerbeste tijd die je als mens kan hebben. En moet ik opnieuw bang worden voor mijn leven. Maar nu ik twee jaar vader ben, weet ik: deze tijd is totaal anders, maar net zo leuk als mijn kinderloze studententijd. Ik geniet er supererg van om Pip en Wies te zien opgroeien tot toekomstige studenten.

Terug naar mijn kinder-/studententijd? Liever niet. Elke levensfase heeft iets fijns. Het is de kunst om dat te zien in plaats van te missen wat er was. En ja, ik snap dat wanneer je momenteel in een rotsituatie zit, je terugverlangt naar vroeger of alle hoop op de toekomst hebt. Ik hoop intens met je mee. Toch is er (helaas) geen andere tijd dan nu. Het verleden is al geschreven en de toekomst niet gegeven.

Nu is de beste tijd uit je leven. Kom maar op! 💛