‘Orthodox gelovige vrouw trapt beeldjes op tentoonstelling kapot’, kopte mijn altijd trouwe dagblad een paar weken geleden. Ik dacht eerst dat het een stunt was van de kunstenares in kwestie om nog meer publiciteit te genereren, maar het bleek een gerichte actie tegen het kunstwerk.
Ik las het en was perplex en zelfs een beetje geïntimideerd. Het voelde als een aanslag op de kunsten in het algemeen.
Wat is dat toch met orthodox gelovigen en kunst? Zodra het woord klank, kleur en beeld wordt, beginnen ze zenuwachtig op hun stoel te schuiven en alvast nee te schudden. Kunst is soeverein scheppingswerk van de kunstenaar en daarmee verdacht – zeker als je beeldjes maakt die een afgod moeten voorstellen. Kort en klein slaan die boel! Het zit een beetje in de Hollandse genen. Onze natie en ook onze kerk zijn geboren uit de puinhopen van de Beeldenstorm. Als iets ons niet bevalt, slaan we het bij voorkeur aan gruzelementen. Zo wordt er een hoop moois aan gort geslagen voordat het begrepen kan worden.
