Een moeilijke periode in haar leven veroorzaakte bij Maria veel geloofsvragen. Uiteindelijk vroeg ze therapeut en theoloog Philip Troost om raad. En dit is wat ze leerde. 

Gebeden. Geloofd. Gedankt. Gehuild. En uiteindelijk vloekte ik het uit. Ik kón niet meer. Niet eerder heb ik zoveel met het geloof geworsteld als het jaar waarin ons gezin, onze relatie en financiën door een burn-out heen en weer werd geschud. Mijn duistere gedachten stonden haaks op alle (mooie) dingen die ik als christen had geleerd. Liedjes waarbij spontaan de zon gaat schijnen, gebeden waar je kippenvel van krijgt. Kleine mooie geschenken die rechtstreeks uit de hemel lijken te komen. Maar ze kwamen niet. Niks.

Ik hoorde geen stem uit de hemel

Ik wilde God ontdekken in de Bijbel, maar liep tegen mijn eigen vragen aan. Wat moest ik met teksten waarin staan dat ik me geen zorgen moet maken, dat ik blijmoedig moet zijn en me moet richten op alle mooie dingen in het leven, terwijl de zorgen zich met de week lijken te vermenigvuldigen? Ik was erop gebrand om die stem uit de hemel te horen. Maar ik hoorde natuurlijk niks, dus stopte ik met bidden.
Bovendien wilde ik God niet zien als een Sinterklaas, dus stopte ik met vragen. Waarom zou ik smeken om een extra euro als er mensen in de wereld doodgaan van de honger? Waarom bidden om de gezondheid van mijn man, terwijl ik verhalen hoorde van mannen die hun hele leven tegen depressies strijden?

God vinden in de ontmoeting met anderen

Tijdens de interviews met Philip Troost ontdekte ik dat ik God erg klein heb gemaakt. Dat ik Hem had verpakt in Bijbelteksten en menselijke voorwaarden. Als je dit doet, dan… ‘Overal waar hoop en steun is, is God’, zegt Philip in het blog waarin ik hem vertelde over mijn angst. Je vindt God in de ontmoeting met anderen, dan kom je bij die stroom van leven, dan kun je blij zijn midden in een dal van tranen.

‘Als je die uitgestoken hand van God aanpakt, is dat een ervaring van bevrijding.’ En daar had hij me.

Ik moest erkennen dat ik zelf hulp nodig heb. Ten diepste liep ik in deze periode van het verlies van idealen tegen het faillissement van mezelf op. Ik merkte dat ik het als mens verrekte lastig vind om hulp te vragen. In mij zit een mechanisme dat maakt dat, wanneer ik in het nauw gedreven word, me liever verstop. Ik houd me schuil, net zolang totdat alles weer goed gaat. Pas als ik positief nieuws heb, kom ik weer tevoorschijn en kan ik vertellen over mijn successen. Maar dat heeft natuurlijk niks te maken met het proeven en smaken van Gods liefde en hulp die zich manifesteert in anderen.

Bevrijd van verwachtingen van mezelf en God

Die mooie geestelijke teksten en liedjes, ik denk er soms met heimwee aan terug. Maar ze kunnen je verleiden te doen alsof er geen duisternis onder christenen bestaat. Alsof wij nooit in het donker tasten.
Nog steeds is het af en toe grauw in mijn hart. Misschien is het leven niet wat ik ervan had verwacht. En juist door dit te erkennen en mijn verlies te nemen, merk ik een bepaald soort bevrijding. Bevrijding van de verwachtingen die ik van mezelf en van God heb, bevrijding van een bepaalde reputatie die ik denk hoog te moeten houden. Alsof ik het allemaal moet weten. Bevrijding van de trots in mijzelf en de weerstand tegen hulp, tegen het afhankelijke, tegen een kwetsbare Zoon van God die vrijwillig de weg van lijden koos.

Ik vind God terug in alles wat mooi en goed is. Overal waar hulp en steun is. Waar mensen luisteren en omarmen, daar vind ik Jezus’ handen, voeten, ogen en oren.
Ik denk God nu te zien in de zon die de zee laat schitteren als een bad vol diamanten. Op het moment dat iemand de moeite neemt om voor mij en mijn gezin te bidden, vraagt hoe het gaat, een kaartje stuurt of een bijbeltekst voorleest. Als ik mijn eigen wilskracht laat varen, ervaar ik dat ik vrij ben.

Benieuwd naar Maria’s eerdere blogs? Je vindt ze hier.

Philip Troost is therapeut bij Spectrum13. Hij is schrijver van het boek Mindful met Jezus. Onlangs verscheen zijn nieuwste boek: Gewoon God. Over God vinden in het alledaagse.