“Toen ik acht jaar was, ben ik met mijn ouders en zusje naar Kenia vertrokken. Mijn ouders werkten in de krottenwijken van Nairobi en zo kwam ik voor het eerst in aanraking met het onrecht in deze wereld. Ik zag kinderen met vieze kleren en op blote voeten in de modder lopen en kreeg heel sterk het verlangen om mij in te zetten voor gerechtigheid in deze wereld. Dankbaar dat ik mij, als ambassadeur van Compassion, in mag zetten voor kinderen in armoede wereldwijd. In het lied ‘Mother’ beschrijf ik hoe sommige moeders iedere dag vechten voor het leven van hun kind. Ik wil niets liever dan een stem voor hen zijn.

Ik heb mijn onbevangen vertrouwen in God vast kunnen houden

Tijdens de jaren dat ik in Kenia woonde, gebeurden er regelmatig dingen die grote indruk op mij maakten. Mooie wonderen, maar ook heftige situaties. Toen we een paar maanden in Nairobi woonden, wandelden we op eerste kerstdag als gezin door een groot park. Plotseling kreeg mijn vader een hakbijl op zijn keel gedrukt en werd er geschreeuwd: ‘je geld of je leven!’ Ik riep, samen met mijn zusje, heel hard: ‘Jezus, help ons!’ De mannen schrokken, vielen op de grond en renden daarna in paniek weg. Wij hebben altijd geloofd dat ze een engel zagen.”

“Ik wilde al heel jong voor God leven en ging met King’s Kids naar zesendertig landen. Als vijftienjarig meisje trok ik met een internationaal team wekenlang door Kenia, Jordanië en Egypte om te evangeliseren door middel van zang en dans. We zongen en dansten zelfs op een moslimfestival of in een Afrikaanse gevangenis en zo ontdekte ik dat dans en muziek een internationale taal zijn, waar God doorheen werkt.

Ik heb in mijn jeugd mogen ervaren dat God dichtbij mij was. Misschien dat ik daardoor, in de jaren die volgden, mijn onbevangen vertrouwen in God vast heb kunnen houden.” 

‘Verlaten, maar niet alleen’

“Nadat ik als zeventienjarige een jaar op de Anastasis, een ziekenhuisschip van Mercy ships, had gewerkt, ging ik naar de bijbelschool Vorming en Aktie en leerde daar een lieve, bevlogen christen kennen. Na ons trouwen werden wij beiden actief in de muziek en de kerk. Toen we zeven jaar getrouwd waren en een zoon van drie jaar hadden, verliet mijn man mij totaal onverwachts. Hij ging samenwonen met een leerling. Ik dacht dat mijn wereld instortte. Het is erg verdrietig dat hij niet alleen mij, maar ook God verliet. Toch mag ik erop vertrouwen dat zijn naam nog steeds in Gods handpalm staat geschreven! 

Het was een moeilijke tijd en de vraag drong zich aan mij op of mijn vertrouwen in God hier wel tegen bestand was. Maar God gaf mij ter bemoediging een Bijbeltekst uit Jesaja 54 vers 5, 6 en 7: Hij de maker zal jouw echtgenoot zijn, jij jonge verstoten vrouw. Ik was die jonge vrouw, net achtentwintig jaar, met een kindje van drie. Ik heb deze tekst op ons bed geplakt en er veel troost uit geput. Al was ik verlaten, ik was niet alleen.” 

‘Ik hield nog lang mijn trouwring om’

“Ik heb heel lang gedacht dat het weer goed zou komen tussen mijn ex-man en mij.  Maandenlang bad ik of God hem weer bij mij terug wilde brengen en zijn ogen wilde openen.  Regelmatig ging ik er voor vasten. Ik hield zijn naam en bleef mijn trouwring dragen, want ik geloofde dat God mijn gebeden zou verhoren als het Zijn wil was. 

Toen ik ruim twee jaar later Peter van Essen leerde kennen, was er meteen een connectie door muziek, geloof en trouw aan onze partner. Hij was rond dezelfde tijd door zijn vrouw verlaten. Naast onze liefde voor God en muziek, was er veel herkenning. We hadden een klik, maar ik voelde geen vlinders. Hij hielp mij met een muziekstuk en we speelden wel eens samen in de kerk. Langzaam maar zeker ontstond er een band tussen ons. Peter ging mij steeds leuker vinden en was ervan overtuigd dat God ons bij elkaar had gebracht.”

Tot de dood ons scheidt

“Ik geloofde in mijn trouwbelofte, tot de dood ons scheidt, en worstelde erg met mijn scheiding. Ik vroeg God of Hij mij een duidelijke boodschap wilde geven over Zijn wil in mijn leven. Een boodschap via-via wilde ik niet, maar vroeg God rechtstreeks tot mij te spreken, of Peter en ik bij elkaar hoorden. Na wekenlang overstelpt te zijn door Peters lieve avances ging ik uiteindelijk met hem op date. 

Niet lang na onze date sprak God tot mij. Peter gaf leiding aan een aanbiddingsschool van Bouw Uw troon en ik mocht bij een avond zijn. Ik zag zijn passie en gedrevenheid om God te dienen en hoorde helder een stem Die zei: ‘Hij wil Mij dienen, jij wil Mij dienen, ga Mij samen dienen.’”

‘Ik vertrouw op Gods hulp’

“Dit antwoord van God was het zetje dat ik nodig had; ik durfde mij eindelijk over te geven aan Peter. We trouwden twee jaar later en onze trouwtekst was: Ik en mijn huis, wij zullen de Here dienen. Dat doen we nu al twaalf en een half jaar, vol overgave en met vallen en opstaan. Peter heeft drie zonen, ik heb een zoon en samen kregen we een meisje. Vijf kostbare schatten! God gaf ons aan elkaar om samen in Zijn koninkrijk te werken en we ontvangen iedere dag van Hem om aan elkaar en anderen uit te delen. 

Regelmatig zit ons huis vol met mensen uit verschillende kerkelijke achtergronden, culturen en generaties, verbonden door God en muziek. Peter en ik zijn iedere dag dankbaar om te zien dat God ons leven leidt, op de top en in het dal. We zijn ons bewust dat we onvolmaakte mensen zijn, maar God kan ons wel gebruiken voor Zijn doel. In onze zwakheid is Hij sterk!”

Foto: Jane Lasonde

Lees ook: 'Ik kan mijn man voor het eerst echt vertrouwen'