Ik heb een aandoening die voor een jonge vader niet handig is om te hebben: smetvrees. Angst voor viezigheid, zeg maar, hoewel ‘angst’ erger klinkt dan het is. Ik ben nog nooit badend in het zweet wakker geworden omdat ik droomde dat ik met m’n hand vastzat in een pot pindakaas. Ik ben trouwens nog nooit badend in het zweet wakker geworden. Zweten in bad, daar doe ik dan wel weer aan.

Maar waar hadden we het over? Ah ja, smetvrees. Ik ben zo iemand die de drukknoppen van het stoplicht met zijn knokkels aanraakt, niet met z’n vingers. Die in openbare toiletten eerst een wc-papiertje over de knop van de kraan legt alvorens hem open of dicht te draaien. (Weet je hoe veel ongewassen vingers precies dat stukje hebben aangeraakt?!) Deurklinken pakken wij niet met de volle hand vast, nee, wij gebruiken waar mogelijk de handpalm, vuist, of, als er ernstige smet gevreesd wordt, de elleboog. In een rijdende bus val ik nog liever bij een oud vrouwtje op schoot dan dat ik die grijze hengsels boven m’n hoofd vastpak. En in de trein plas ik nog liever in m’n broek dan dat ik dat ranzige toilet bezoek. Sowieso is het OV mede om deze reden niet mijn grootste vriend. Alles wat je aanraakt, is vóór jou al door -tig anderen aangeraakt, met vingers waarvan je geen idéé hebt bij welke avonturen ze daarvoor betrokken waren. En je zit of staat dichter op elkaar dan je in het gewone leven zou doen, met alle desastreuze gevolgen van dien.