Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Bas: ‘Ik wil mijn vrouw veranderen, maar dat lukt helaas niet…’

  Klik hier

Niet dat het leuk is. Dat het gewoon wordt. Het went nooit. We blijven het proberen te voorkomen. Alleen ontploft het soms. Maar er breekt – tot nu toe – nooit iets. Onze relatie is sterker dan de mondelinge explosie. We weten diep vanbinnen van elkaar dat we het niet menen, maar overal even klaar mee zijn. Dat de vulkaanuitbarsting verschillende oorzaken heeft. Dat slechte nachten, werkstress, hormonen en terugkerende patronen bijkomende lava-ingrediënten zijn. Maar dat we ons daar tot die tijd nog niet bewust van waren.

Uiteindelijk lucht het ons op. En legt het iets bloot waar we mee door kunnen. De ontploffing zelf zorgt voor nieuw begrip. Even later, in rustiger vaarwater. En ja, je kan nu allemaal tips gaan sturen hoe het dan wel moet, maar ik denk niet dat wij die perfectie ooit gaan bereiken. Stiekem geen enkele relatie. Het gaat er meer om dat je de ander – als je elkaar even kwijt bent – niet onherstelbaar beschadigt. Het verschilt per stel wat daarin werkt.

Je kan nu allemaal tips gaan sturen, maar ik denk niet dat wij die perfectie ooit gaan bereiken

Sommige stellen schreeuwen nauwelijks naar elkaar, maar negeren elkaar daarentegen een tijdje kapot. Elke relatie en ook elke ruzie is anders. Ik kan niet bepalen wat goed is en waar je per direct mee moet stoppen, zolang je dat maar wel samen met je partner kan. Het is om gek van te worden, maar ook om nog gekker op elkaar te worden.

We houden gewoon ***** (grapje) van elkaar.