Reportage
Leestijd: 8 minDoor Sven Verveld
‘Een praatje maakt je dag.’ Dat is volgens de campagne van SIRE misschien wel dé oplossing voor de verharding van de samenleving. Om dit meteen in praktijk te brengen, bood Visie-redacteur Sven terugkerende vakantiegangers een gratis taxirit aan op weg naar huis – in ruil voor een goed gesprek.
“Zeg jij het maar, gaan we mee?” Warner kijkt zijn vriendin Sanne vragend aan. Zojuist vroeg ik aan dit stel of ze een gratis taxirit naar huis wilden, én een goed gesprek over hun vakantie. Sanne twijfelt nog even, maar Warner weet het wel: “Natuurlijk gaan we mee, leuk man!” Twintig minuten later zet ik de twee af bij het studentenhuis van Warner in Eindhoven. “Zie je dat café? Daarboven woon ik. Heerlijk zeg, dat gevoel van thuiskomen.”
Precies dat is het plan voor vandaag: reizigers die aankomen op Eindhoven Airport een taxiritje aanbieden voor een goed gesprek én een snellere thuiskomst. Gewapend met een bord voorzien van de tekst ‘Gratis taxirit in ruil voor een goed gesprek’, loop ik vanaf de parkeerplaats richting de bushalte. De perfécte plek om vakantiegangers over te halen voor een gratis rit.
Na een aantal korte afwijzingen – “nee, geen behoefte aan”, of: “ik wil niets kopen” – komt er een vrouw aangelopen. Met haar lange rok en shirt is ze volledig in het wit gekleed. Op het handvat van haar rolkoffer rust een iPad waarop ze ondertussen een serie kijkt. Als ik haar begroet, haalt ze snel een hand door haar kroeshaar om haar oordopjes uit te doen. Eigenlijk moet ze naar Hellevoetsluis, vertelt ze, maar een rit naar het treinstation van Eindhoven volstaat. Ze heet Amina en is 20 jaar. We wandelen samen richting de auto.
Ik til Amina’s bagage in de kofferbak en ze neemt plaats op de achterbank. Vanochtend is ze vertrokken uit het Albanese badplaatsje Vlorë, waar ze met haar neef en nicht een week vakantie vierde. “Het hoogtepunt van de afgelopen zeven dagen? Paardrijden door het glooiende landschap. Terwijl de zon onderging, draafden de paarden een heuvel op. Dat was prachtig”, blikt ze met een glimlach op haar gezicht terug. In mijn achteruitkijkspiegel spot ik een kettinkje met daaraan een kruisje, dat rust in haar hals. Schuilt daar een speciale betekenis achter? “Zeker!” antwoordt ze direct. “Ik ben christen. Naar de kerk ga ik niet, maar het geloof speelt wel een grote rol in mijn leven. Binnen mijn ouderlijk gezin praten we er veel over, bidden we vaak bij de maaltijden én zingen we samen liederen.”
Terwijl we de rondweg van Eindhoven op draaien en de weg vervolgen richting het station, vertelt Amina dat ze is geboren in Congo. Twaalf jaar geleden, op 8-jarige leeftijd, vluchtte ze met haar moeder en broertje via Rwanda naar Burundi, om via Oeganda en Guinea in Nederland te eindigen. “Er woedde een oorlog in Congo en we dachten dat mijn vader was gesneuveld, want we hadden hem al acht jaar niet gezien. In 2015 hoorden we plots dat hij toch nog leefde. Hij ging ons achterna en kwam ook naar Nederland. Ik had ineens weer een vader, daar moest ik gewoon aan wennen.”
We kletsen nog wat na over haar vakantie en vijf minuten later rijden we de parkeerplaats van Eindhoven Centraal op. Amina stapt uit en we nemen afscheid. Als in de verte de wieltjes van haar koffer de stationshal in kletteren, is het tijd om door te gaan naar de volgende lift.
Soms moet je wilde ideeën gewoon uitvoeren
Ik rijd terug naar de luchthaven, stal de auto weer op de parkeerplaats en loop naar de bushaltes. Daar ontmoet ik Sanne en Warner, die terugkomen van hun vakantie in Porto. “We waren allebei nog nooit in Portugal geweest”, vertelt Warner opgewekt. “Dus we hebben samen de stad verkend!” Aanvankelijk twijfelde Sanne nog even over de gratis rit, maar Warner was meteen enthousiast. Nu trekken ze hun rolkoffertjes mee richting de parkeerplaats en nemen ze plaats op de achterbank. De navigatie mag richting Warners huis in Eindhoven.
Hoe ze elkaar ontmoet hebben? Er stijgt een gelach op na die vraag. “Tja, via Tinder.” Op die datingapp leren vrijgezellen elkaar kennen en kiezen ze ervoor om wel of niet op date te gaan. De eerste contacten tussen de twee liepen via de app niet zo soepel. Maar na een pauze van ruim twee jaar kwamen de gesprekken toch weer op gang. Inmiddels zijn ze ruim anderhalf jaar samen. “Uiteindelijk klikte het heel erg goed”, zegt Warner. Wat ze aan elkaar hebben? “Sanne kan fantastisch koken. Ik vind het heerlijk om na een volle werkdag thuis te komen en aan te schuiven met een dampende lasagne voor mijn neus. Ze versterkt mijn gevoel van thuiskomen.” Sanne vult aan: “Warner vindt het weer leuk om ontbijtjes te maken, dus dat werkt goed in onze relatie.”
We rijden Warners wijk in en hij wijst het café aan waarboven zijn studentenkamer zit. Met hun koffertjes baant het stel zich een weg door een parkje richting de voordeur. “Dank je wel voor de rit! Zo kwamen we lekker snel thuis.” Met een laatste groet opent Warner de deur en laat zijn vriendin eerst naar binnen gaan.
Vanaf Warners huis is het een kwartier terugrijden naar de luchthaven, waar ik mijn laatste rit van de dag aanbied. Ik loop nog één keer met het bord onder mijn arm richting de bushalte om reizigers aan te spreken. Er komen twee dames van rond de 40 aangelopen die een buskaartje willen kopen. Ik vraag waar ze vandaan komen, maar ze negeren mij. Als ik vertel dat ik een gratis taxirit aanbied in ruil voor een goed gesprek, zijn ze toch wel geïnteresseerd. Al bespeur ik een klein beetje twijfel. Zouden ze met me meegaan? “Vooruit dan maar, het scheelt toch een kaartje”, zegt de dame met bloemetjesjurk. Ze stellen zich voor en de twee vrouwen – Rozemarijn en Marloes – nemen plaats op de achterbank. Bestemming: het station van Best, daar staan de auto’s geparkeerd.
Voor de derde – en laatste – keer vandaag rijd ik de parkeerplaats af. Rozemarijn en Marloes zijn vandaag teruggekomen uit het zonovergoten Ibiza. “Niet om te feesten, hoor”, voegen ze er direct aan toe. “We vierden twintig jaar vriendschap”, zegt Marloes, terwijl ze uit het raam kijkt. Samen lekker eten, ontspannen en eropuit gaan waren de voornaamste activiteiten van de vriendinnen op het eiland. Hoe is die jarenlange vriendschap ontstaan? “We kennen elkaar van de middelbare school”, vertelt Rozemarijn. “Daar zaten we in een vriendinnenclubje. We zijn in die tijd zelfs voor onze examenreis samen naar Londen geweest. In onze studietijd en daarna zijn we elkaar nooit echt uit het oog verloren. We gingen de afgelopen jaren vaker samen een nachtje weg in Nederland. Een paar maanden geleden zeiden we voor de grap dat we een internationale reis konden maken.” Marloes valt haar bij: “En soms moet je wilde ideeën gewoon uitvoeren – en zo geschiedde!”
De keuze voor Ibiza viel absoluut in de smaak. Want de vriendinnen hebben zich goed vermaakt op het eiland. Het hoogtepunt van de vakantie? “Met de veerboot naar Formentera, een eiland vlak bij Ibiza, en daar als echte Hollanders op de fiets de omgeving verkennen”, zegt Marloes. “Tijdens zo’n weekje weg heb je echt even de tijd om samen op te trekken en goed te kletsen. Dat hadden we bij onze nachtjes weg in Nederland ook wel, maar nu was dat nog meer het geval.”
Ondertussen voeg ik in op de snelweg richting Best en ben ik wel benieuwd wat twintig jaar vriendschap voor hen betekent. Het valt eventjes stil en ik zie in mijn achteruitkijkspiegel dat Rozemarijn haar vriendin aankijkt. “Ik kan niet meer zonder jou in mijn leven.” “Ik ook niet zonder jou”, antwoordt Marloes. “We weten gewoon heel goed wat we aan elkaar hebben. Er is ook nooit ruzie of ongemak tussen ons.”
Voordat we er erg in hebben, arriveren we op het station in Best. Tijd om afscheid te nemen. Voor Rozemarijn is het thuiskomen die middag extra bijzonder, want haar tweeling van net 2 staat thuis op haar te wachten. “Ik heb ze echt gemist, ze zijn zó lief. Toen ik op Ibiza mijn vriend belde en hij de telefoon even aan hen gaf, riepen ze meteen: ‘mama, mama!’ Dat vond ik zó schattig. Je moet als stel met een tweeling goed samenwerken, dus ik vind het ook weer heerlijk om straks thuis te komen. Ik weet zeker dat de kinderen naar me toe rennen voor een dikke knuffel.”
En dan zit mijn dag erop. Behalve een enkele afwijzing ging vrijwel iedereen direct in op het aanbod voor de taxirit. En wat kwamen daar mooie en leuke gesprekken uit. Ik ga in ieder geval proberen vaker een praatje te maken. Al hang ik mijn taxichauffeurschap voor nu aan de wilgen.
