Hartstikke lief bedoeld, maar soms wil ik gewoon even dat iemand míj hoort. Dat ik mag zeggen hoe moe ik ben. Hoe machteloos ik mij voel als mijn kind al voor de derde keer die dag schreeuwend op de grond ligt.

Hartstikke lief bedoeld, maar soms wil ik gewoon even dat iemand míj hoort.

Wanneer je als ouder deelt dat je kind worstelt – of dat jij zelf worstelt – schieten veel mensen meteen in de oplossing-modus. “Bij ons hielp een slaapcoach.” “Je moet gewoon consequenter zijn.” “Onze buurjongen knapte helemaal op van muziekles.” “Geef gewoon minder suiker.” “Laat haar elke dag buiten uitrazen.” “Doe peuteryoga samen.”

Geen zonnige adviezen

Heel fijn dat anderen willen delen wat bij hen werkte, maar als ik midden in de chaos zit, wanneer ik in de regen zit, hoef ik geen zonnige adviezen. Want hoe graag je ook zonnestralen wil laten zien: soms is er in mijn hoofd (en in mijn gezin) gewoon even storm. Wat ik dan nodig heb? Een luisterend oor. Een beetje medeleven of een knuffel.

Dan vind ik op mijn eigen tempo – misschien wat langzamer dan jij – vanzelf weer manieren die wél bij ons passen. En wie weet probeer ik ooit toch die peuteryoga of een slaapcoach. Maar door er gewoon voor mij te zijn, geef je mij al veel meer dan welke oplossing ook.

Dan zal ik op mijn eigen tempo - misschien iets langzamer dan jij - vanzelf de zon weer zien schijnen. Of toch die cursus peutercoaching als oplossing ontdekken. En dan heb jij - door mijn regen te begrijpen - mij stiekem nog veel meer antwoorden gegeven dan je ooit aan oplossingen had kunnen aandragen.

Je hoeft mij in mijn regen niet op de zon te wijzen, maar je mag me er wel naar begeleiden. Thanks 💛