Column: Ik ben een hypochonder
Leestijd: 4 min
Naomi* lijdt aan hypochondrie: bij elk pijntje in haar lichaam, maakt ze zich ernstig zorgen. "Dan denk ik dat ik doodga. Ik voel me een loser. Waarom heb ik, een slimme, jonge meid, een angststoornis?"
Het is een mooie voorjaarsdag. Ik houd daarvan, maar vandaag geniet ik niet. Ik voel me ziek. Met lood in mijn schoenen en een op hol geslagen hart ga ik naar de huisarts.
“Waar kan ik je mee helpen?” Ik voel van alles. Ik heb hoofdpijn, ik heb hartkloppingen, ik heb pijn op m’n borst en ik ben móe, en ik ga dood. Maar dat laatste zeg ik niet.
“Wat denk je zelf dat er aan de hand zou kunnen zijn?” Ik haat die vraag. Als ik dat wist, zou ik niet komen. Ik ga dood. “Dat weet ik niet. Ik ben bang voor een hartaanval.” Ze onderzoekt me. “Ik kan niets afwijkends vinden.” Diepe zucht. Ik ben ziek en ik ga dood. “Heb je het druk gehad? Zijn er spanningen?” Ik weet waar dat heen gaat. En daar heb ik geen zin in. En dus antwoord ik, alsof ik helemaal niet veel te hard gewerkt heb, gecombineerd met een studie: “Nee, ik zou niet weten wat. Ik werk wel veel, maar dat vind ik leuk. En ik volg een studie, maar dat gaat ook prima.” Ze trapt er niet in. “Je lacht veel, maar je lacht het weg. Ik wil je volgende week weer zien om even door te praten.”
