'De dood plan je niet in, en het leven ook niet'
Blog van Margje Fikse
Leestijd: 3 minDoor Margje Fikse - gastauteur
Vlak nadat mijn moeder was overleden, moest onze hond bevallen. Niet zo’n handige opeenvolging der dingen. Maar ja: de dood plan je niet en het leven ook niet – hoewel we voor dat laatste wel heel hard ons best hadden gedaan.
Na twee mislukte pogingen om onze hond drachtig te krijgen, hadden we nu het zekere voor het onzekere genomen en de desbetreffende reu maar liefst twee keer langs laten komen, met twee dekmomenten als gevolg.
Onzeker over de uitkomst – ik dacht eigenlijk gewoon: het zal wel weer niks worden – gingen we naar de dierenarts met onze hond Nasja. “Ik zie één, twee, drie… acht puppy’s,” deelde hij mee. Om er droogjes aan toe te voegen: “Maar het kunnen er ook zes of twaalf zijn.” Met dat nieuws gingen we naar huis. Onze dochter was helemaal in de gloria. Ik had, vanwege mijn moeders ziekbed, een dubbel gevoel. De uitgerekende datum had de dierenarts ingeschat op begin januari. Ondertussen ging het slechter met mijn moeder en overleed ze eind december.
