Column: ‘Misschien is het vechten voor licht wel onze grootste liefdesdaad aan hen die lijken te verdrinken in het duister’
Leestijd: 3 minDoor Gerrianne
Gerrianne woont met haar gezin in Spanje, waar ze Nederlandse tienermeiden opvangt. Voor Eva filosofeert ze over wat haar bezig houdt en opvalt in het leven.
De mens aan het einde van zijn internetverbinding is de mens die alles weten kan, iedere minuut van de dag. Die verantwoordelijkheid voelen we. Het 'Wir haben es nicht gewußt' echoot schuldig na in onze genen. En dus kijken we.
Tussen de bedrijven door absorberen we de gruwelijkheden over een wereld waar de waanzin stroomt. Meer dan ooit wordt in de media volop in detail gedeeld wat er speelt, omdat een globaal verhaal niet meer voldoet. Murw gelezen en koud gekeken, en dus moet er steeds een schepje bovenop. Misselijk van empathie gaan we door onze dagen. Met de illusie dat we iets toevoegen aan het welzijn van hen die lijden, blijven we onze nieuwsfeed verversen. Het voelt alsof we ze dan minder alleen laten. Alsof we een beetje mee lijden; met ze mee strijden.
