Daan groeide op in de kerk en beleefde het geloof op jonge leeftijd al intens. ‘Ik voelde me heel geborgen in dat geloof, maar het werd ook al snel een worsteling. Dat had te maken met het idee dat God onvoorwaardelijk liefdevol is, maar dat je dat wél moet geloven omdat je anders niet bij Hem hoort. Ik kon dat niet goed rijmen met elkaar. Ook had ik wat vragen over de Bijbel, thema’s als hemel en hel. Bovendien had ik veel niet-christelijke vrienden die soms wat sympathieker waren dan de mensen die ik kende uit de kerk. Het geloof verlaten was geen optie, daarvoor zat het veel te diep, maar ik moest een vorm geven aan die vragen. Daarom ben ik theologie gaan studeren.’

Vervreemd

Met zijn studie theologie had Daan geen toekomst als dominee voor ogen: ‘Ik had totaal geen idee hoe mijn carrière eruit zou gaan zien. Het eerste jaar van mijn studie was intens, maar wel goed denk ik. Veel zekerheden sneuvelden; er kwamen veel verschillende perspectieven op me af. Daardoor zat ik soms ongemakkelijk in de kerk; ik had moeite met de preken, ik vond het te simplistisch of juist de godservaring te beperkt. Ik voelde me vervreemd, maar kon het ook niet helemaal los te laten. Ook het geloof lukte niet om los te laten, terwijl ik het wel echt even geprobeerd heb. Maar als ik dingen meemaakte, dan had ik de behoefte om iemand daarvoor te bedanken. Je komt zoveel mooie dingen tegen, en dan wil je je toch richten tot een bron, een gever. Ik had een adres nodig voor mijn dankbaarheid.’

Katholiek

‘Ik kom uit Eindhoven en dat is een van oudsher katholieke omgeving’, vervolgt Daan. ‘Ik had klasgenoten die hun eerste communie deden. Ik maakte dat van dichtbij mee. Ik had altijd wel fascinatie voor wat er in zo’n oud gebouw gebeurde. Het trok mij. Ik heb zelf nooit het idee gehad dat ik protestants was. Wél dat ik gelovig was, en heel veel met Jezus had. Weerstand had ik niet tegen de katholieke kerk. Een goede vriend, die protestants was, werd katholiek en zelfs priester. Dat vond ik heel interessant. Ook via hem kwam ik in aanraking met het katholicisme. Ik merkte dat ik me daar meer thuis voelde. Dat had niet zoveel te maken met wat er gesproken werd, maar wat je ondergaat. De overgave lukte me beter. Het hielp mij om te zeggen: wat ik ervan vind is niet het meest relevant. Ik stap in een traditie die al heel oud is. En je kunt het ook alleen maar op die manier geloven, niet als individu. Het is een traditie die over de levenden en de doden heengaat. De absolute ruimte zit in de gemeenschap. Als individu heb je ook ruimte, maar daar is het soms een enorme chaos of heel leeg. In zo’n eeuwenoude traditie word je meer gedragen.'

Luister hier hoe Daan Savert uiteindelijk officieel katholiek werd.