Ze had het altijd zelf gedaan. Dat was haar kracht en tekende haar identiteit. Zelf een kamer zoeken in de stad waar ze wilde studeren. Zelf zorgen voor een baantje om haar studie te betalen. En later – toen er een partner kwam – zelf met haar een balans vinden in hoe ze wilden leven. Soms waren er blikken op straat. Maar zij hield haar rug recht. Ze had ze ook niet nodig: die anderen.

Sommige vriendschappen verwaaiden, het werd stiller om haar heen

Tot corona kwam. Het virus was haar lichaam binnengeslopen, zoals bij zovelen. Maar bij haar hielden de klachten aan. Eerst weken, toen maanden. Tot nu aan toe. De vermoeidheid, de mist in het hoofd. Werken werd moeizaam, een uitje een uitdaging. Sommige vriendschappen verwaaiden, het werd stiller om haar heen. En ín haar. Want: waar was nu haar kracht? En wat bleef er eigenlijk nog van haar over?

Een huisgenoot van die eerste eigen woonplek meldde zich. Ze vond het tijd voor een reünie. Wat was er van iedereen geworden? Al voordat de ontmoeting plaatsvond, bloeide de vriendschap weer op. Die huisgenoot sprak met haar zoals ze vroeger deed. Met haar zoals ze was. Dat opende een luikje. Ik ben niet weg. 

• 

  Anne-Marie heeft geen vriendinnen: ‘Iedereen heeft zijn vaste clubje al’

  Klik hier