In het verpleeghuis is een man komen wonen, in één van de kamers voor tijdelijke zorg. Het zou maar even zijn, tot hij terug kon naar huis. Maar hij is er al weken. De kamer is fris en nieuw en fijn. De zorg attent en meelevend. Maar het is thuis niet. En hier kan hij niet verven en lijmen – het bouwen van miniaturen, zoals hij zo graag deed. ‘Misschien kan ik die twee die half af zijn, nog voltooien’, sprak hij vorige week. Maar deze week zweeg hij over zijn projecten.

Juist nu, in dat bed van het frisse tehuis verlangde hij naar die warmte

Ooit waren er honden in het leven van meneer. Toen hij kleiner ging wonen, werd er voor de laatste een ander thuis gezocht. Maar het gemis van zo’n dier om je heen, bleef. En juist nu, in dat bed van het frisse tehuis verlangde hij naar die warmte. 

Vorige week trok ik net mijn jas aan na een bezoek, toen een dorpsgenoot het huis binnenwandelde. Met hond. Tijd om lang te praten was er niet, het dier trok al vooruit. ‘Waar ga je heen?’ vroeg ik. ‘Naar meneer’, zei zij. ‘Hij houdt zo van honden.’ En ik wist dat er even wat licht zou binnenvallen in die kamer daarboven.

• 

  Mantelzorgen voor je ouders: ‘Vroeger zorgde mijn moeder voor mij, nu zorg ik voor haar’

  Klik hier