“Ik ben eigenlijk vooral heel erg teleurgesteld meneer. Ik had me de laatste maanden op school wel heel anders voorgesteld.” Een reactie van een van mijn mentorleerlingen, een examenkandidaat. Naast de streep door mijn voorjaarstour (die gelukkig als najaarstour gaat terugkomen) ging er ook een rode pennenstreep door het centraal examen.
Leidend zijn nu de schoolexamens en mijn mentorleerling is al min of meer geslaagd. Toch is er geen eurforie en al helemaal geen uitgestoken vlag. Ik snap haar teleurstelling maar al te goed. Deze lichting leerlingen gaat geen vrolijke laatste schooldagen hebben. Geen stunt. Geen kolderdag. Geen cabaret waarin docenten op de hak worden genomen. Zij krijgen niet op het laatste moment nog aandacht van docenten, die naast de gevraagde uitleg ook de broodnodige psychische steun verlenen. Dat zijn onbetaalbaar belangrijke momenten in de loopbaan van een leerling, waarin een docent ineens kan veranderen van iemand die je tegenwerkt in iemand die met je meewerkt. Een motivatie, een hart onder de riem, momenten die je je – als leerling én als docent – jaren later nog herinnert.
