“Ik heb geen hele fijne jeugd gehad. Ik heb het wel fijn gehad in mijn familie, bij mijn ouders en mijn zusje. Dat was heel warm en lief.” Maar buiten was de wereld hard. Verhoef groeide op in een achterstandswijk en werd op de basisschool gepest. Daar kwam ook fysiek geweld bij kijken, zo vertelt ze in het programma. “Er was een soort oorlog gaande. Als ik in de ochtend naar school moest lopen wist ik niet of ik veilig aankwam daar en als ik terug naar huis ging, moest ik echt alert zijn.” Ze vertelt wat er dan vaak gebeurde. “Het was een grote hobby van mensen om mij in elkaar te slaan.” Kinderen stonden haar op straat op te wachten. “Ze grepen mij vast en beukten met vijf mensen op mij in. Dat was hard.”

Angst voor de dood

Als kind vreesde de auteur voor haar leven. “Ik heb verschillende keren de angst gehad dat het geweld te ver zou gaan en dat ik het niet zou overleven. “Als jij wordt vastgehouden door een paar mensen en je kunt je totaal niet verdedigen. En er zit zoveel frustratie en agressie in de kinderen die jou slaan en met jou doen wat ze willen", legt ze uit, "dan lig je weerloos op de grond en word je getrapt. Ik heb op dat moment verschillende keren gedacht: dat gaat gewoon niet goed. Ik kan daar nu makkelijk over praten, want ik heb daar therapie voor gehad.”

Ik wilde niet meer dat mensen over mij konden beslissen.

Het geweld motiveert haar om een ander pad te kiezen. “Het heeft mij vastberaden gemaakt, dit wil ik niet meer.” Alhoewel ze in haar eigen leven haar verleden de rug toekeert komen die gewelddadige situaties in haar boeken veel terug. “Blijkbaar is dat mijn pad. Ik weet waar ik over praat, dus dat is ook wel weer prettig. Toch is anders, want op het moment dat je zelf het geweld moet ondergaan voel je de angst over je eigen lichaam. Dat is niet hetzelfde wanneer jij dat in die andere wereld mag beschrijven. Je bent dan de regisseur, jij maakt uit wat er gebeurt.”

Tekst gaat hieronder verder.

• 

  Ontdek de beste boekentips voor lange winteravonden

  Klik hier

Regie over haar eigen leven

“Ik wilde niet meer dat mensen over mij konden beslissen, ik wilde mijn eigen leven vormgeven”, blikt Verhoef terug. “Toen ik uiteindelijk de havo had afgerond dacht ik: ik kan ook gewoon gaan werken. Ik had een fulttime baan, ik had een eigen bedrijf, ik schreef.” Kortom, ze was altijd bezig. “Mijn slogan in die periode was: er zitten 24 uur in een dag en als je niet slaapt, 32. Dus ik werkte altijd.” Hierdoor liep ze ook dingen mis. “Ik heb nooit een uitgaansleven of reisleven gehad. Maar op mijn vijftigste heb ik besloten dat ik dat een beetje aan het inhalen ben.”

Ik ben vergeten om ook plezier te maken.

Ze heeft naar eigen zeggen echt moeten leren om plezier te maken. “We hebben vier jaar fulltime met ons gezin in Frankrijk gewoond. Als er daar iets te vieren was of mensen gingen met vrienden op pad, dan werd er champagne geschonken, en dan hoefde je echt niet rijk te zijn. Dat heb ik erin gehouden. Dat heb ik ook moeten leren omdat ik eigenlijk een veel te serieus kind was en veel te serieus het werkende leven in ben gegaan. Ik ben vergeten om ook plezier te maken.”

Bekijk het hele interview met Esther Verhoef in De Kist om 22.45 uur op NPO2 of later via NPO Start.