“Het was de man van mijn dromen. Een jongen die altijd zorgde voor een bosje bloemen en cadeautjes. Ik voelde me bij hem op en top vrouw, gezien en gehoord. Ik dacht: dit is het gewoon, we gaan ervoor. Zeker omdat we ook het geloof deelden. 

Geen contact

Na ons trouwen veranderde hij compleet. Hij was veel met vrienden en eigen hobby’s bezig en al vrij snel had hij het ook met een aantal dames gezelliger dan met mij. Daar heb ik lang overheen gekeken. We waren jong, moesten wennen aan het samenleven. Maar op een gegeven moment kreeg ik geen contact meer met hem. Als ik vragen had, schreef ik die in een brief. Daarop heb ik één keer antwoord gehad. 

Scheiden

Ik begreep er niets van. Ik trouwde met deze man omdat ik dacht dat God ons bij elkaar had gebracht. En nu? Ik kon toch niet in mijn eentje een huwelijk hebben? Via de psalmen leerde ik mijn moeiten en vragen uitspreken en uitschreeuwen naar Hem. Na anderhalf jaar zei ik tegen God: ik kan niet meer verder en zijn we gescheiden. 

‘Wat heb je te danken als je leven instort?’

Nog elke week word ik in de kerk met de scheiding geconfronteerd. Dat is moeilijk. Sowieso heeft iedereen een oordeel, maar God en ik weten wat er is gebeurd, dat is voldoende. Veel mensen zeiden in die tijd: wat fijn dat je geen kinderen hebt, terwijl ik dacht: had ik nog maar iets waarin zijn liefde zat!

Dankbaar

In juli ben ik getrouwd met een man die mijn vertrouwen heeft teruggewonnen. Mijn ex heb ik om vergeving gevraagd, want ook ik zal dingen fout hebben gedaan. Tijdens de scheiding kwam het lied ‘10.000 redenen’ telkens naar mij toe. Maar wat heb je te danken als je leven instort? Inmiddels kan ik uit volle borst meezingen. Danken kan écht altijd.” 

Lees ook: ‘Ik mocht van mijn man geen vriendin bezoeken’