Waarom ben je doula geworden?

“Ik werd niet snel zwanger van ons eerste kindje. We hebben twee jaar op hem gewacht. Toen ik een keer in de auto op weg was naar de kerk om voor me te laten bidden, vroeg ik God een teken van trouw. Daarna keek ik in mijn binnenspiegel en zag ik een regenboog recht naar de hemel. Dat was zo bijzonder. Ik had het gevoel dat ik zwanger was en dat het gebed eigenlijk niet meer nodig was. Een week later bleek dat ik inderdaad in verwachting was. Vanaf dat moment groeide het verlangen andere vrouwen te helpen tijdens hun zwangerschap en bevalling.

Tijdens mijn bevallingen zong ik worshipliederen

Pas na de geboorte van ons tweede zoontje werd dat verlangen concreet. In mijn kraambed sprak ik met een fotografe die foto’s maakt van pasgeboren kindjes. “Misschien kun je wel doula worden,” zei zij. Hoewel ik er nog nooit van gehoord had, liet het me niet meer los. Ik ging op zoek naar informatie en ontdekte dat doula een Grieks woord is. Het betekent ‘dienende vrouw’. En dat is precies wat ik wil zijn. Als doula ben ik er voor iedereen: voor de vrouw uit mijn kerkelijke gemeente, maar ook voor de moslima. Ik geloof in Jezus en bid als stellen dat willen, maar ik dring niks op.”

Wat vind je zo mooi aan doula zijn?

“Een vrouw die ik mocht begeleiden, was heel bang dat er iets mis zou gaan tijdens haar bevalling. Doordat ik voor haar kon bidden en we erover in gesprek gingen, kreeg ze er vertrouwen en juist zin in. De bevalling kwam thuis op gang. De vrouw had ontsluitingsweeën en alles leek goed te gaan. Omdat de partner en ik de vrouw samen goed konden ondersteunen, deed de verloskundige nog een controle op een ander adres. Juist toen de verloskundige net weg was, kreeg de vrouw enorme bloedingen.

Ik ben er voor de vrouw uit mijn kerkelijke gemeente en voor de moslima

Direct belde ik de verloskundige dat ze terug moest komen. Ondertussen ving ik met handdoeken het bloed op en probeerde de rust te bewaren. Op zo’n moment krijg ik de kracht van God om dat te doen en voel ik mij echt een dienende vrouw op de juiste plek. Uiteindelijk heeft de verloskundige de ambulance gebeld. De vrouw in kwestie had al persdrang toen de ambulance arriveerde. Ze bad het uit naar God: ‘Heer, laat mij alstublieft thuis bevallen, ik ben nu al zo ver.’ De ambulancebroeders namen plaats in de huiskamer. Het kindje is boven in de slaapkamer toch goed en gezond ter wereld gekomen. Toen ook de placenta geboren was, zijn de broeders weer weggegaan.”

Zorgverleners zijn niet altijd blij met een doula. Wat vind je daarvan? 

“Het is een taak van zowel doula’s als zorgpersoneel om met elkaar in gesprek te blijven. Samen hebben zij als het goed is één doel: een positieve ervaring voor de barende vrouw en iedereen die met haar in die kamer is. Ik heb geleerd dat je nooit een medische beslissing in de weg mag staan. Voor het medisch personeel heb ik veel respect en als zij aan zet zijn, doe ik een stapje naar achteren. Andersom heb ik ook ervaren dat ik alle ruimte van hen krijg. Ik mag vrouwen mentaal ondersteunen tijdens de bevalling. En ik krijg er ook erkenning voor, zorgverleners geven aan dat vrouwen er baat bij hebben.”

Op wie vertrouwde jij het meest tijdens je bevalling?

“Volledig op God. Ik ervaarde een drie-eenheid met God, het kindje en mijzelf. Bij elke wee had ik heel sterk het idee dat God mij met Zijn krachtige armen vasthield. Tijdens mijn bevallingen zong ik worshipliederen. Het is de meest goddelijke ervaring in mijn leven. Het is zo mooi, zo wonderlijk. Onbeschrijfelijk.”

Ik ving met handdoeken het bloed op en probeerde de rust te bewaren

Wanneer is jouw vertrouwen voor het laatst beschaamd?

“Dat was bij de meest recente bevalling. De vrouw die ik ondersteunde, ging voor een inleiding naar het ziekenhuis. Vanwege het coronavirus mocht ik er vanaf dat moment niet meer bij zijn. Dat voelde echt als een soort liefdesverdriet: ik leefde weken intens mee met zo’n stel. Dag en nacht had ik mijn telefoon in de aanslag en ineens mocht ik niet meer mee. Toen dacht ik: waarom, God? Ik kon er niet van slapen. De bevalling kwam niet op gang en na anderhalve dag wachten heb ik een oud-docent van de doulaopleiding geappt. Zij stelde voor dat ik nog één keer zou vragen of ik erbij mocht zijn na de wisseling van het zorgteam. Dat heb ik gedaan en toen mocht het toch. Dat was heel fijn.”

Had je zelf een doula bij je bevallingen? 

“Nee, maar na de geboorte van mijn tweede zoontje heb ik die wel een beetje gemist. De bevalling ging erg snel en daarna werd ik aan mijn lot overgelaten. Het was heel druk in het ziekenhuis. Ik moest zelf douchen en ik werd niet goed geholpen bij het geven van borstvoeding. Op zo’n moment was het fijn geweest om liefdevolle zorg en aandacht van een doula te krijgen. Achteraf had ik ook wel foto’s van mijn bevallingen willen hebben. Als doula maak ik die wel altijd. Ook heb ik een notitieboekje bij me waarin ik quotes en belangrijke tijden opschrijf. Daar maak ik later een verslag van voor de ouders. Omdat zij zelf niet altijd precies meer weten wat er op welk moment gebeurde en gezegd werd. Zo zei bijvoorbeeld een vrouw tijdens haar bevalling: ‘Wie verzint dit?’ en: ‘Alle vrouwen zijn heldinnen!’ Geweldig toch?!”

Lees ook: Zwanger en bevallen in coronatijd? Je bent niet alleen

Kijktip
In de webserie Opvoeden volgens, waarin meerdere EO-presentatoren aan het woord komen over opvoeding, gaat de inmiddels bevallen Anne-Mar in gesprek met haar moeder over de eerste jaren van het moederschap.

Tekst: Heleen Dekens
Beeld: Elisabeth Ismail
Visagie en styling: Judith Looye