Mijn geloof draait soms akelig mee in mijn to do lijst. Ik ben goed in 'vrome efficiëntie': ik luister ‘Eerst dit' terwijl ik mijn gezicht opmaak en een stuk luisterbijbel terwijl ik stofzuig of mijn rugoefeningen doe. Sintobin (in de ignatiaanse traditie) nodigt uit tot iets anders: vertragen. Een mini-retraite. Niet alleen met m'n hoofd, maar met m'n lichaam, door kleine rituelen die zeggen: nu ben ik hier, en God ook. Met korte bijbelteksten en vragen die me niet volstoppen met informatie maar die mijn geest openen. Zo oefen ik in aandacht, en in het opmerken van God in mijn dag.

Hoop

Patriot - Aleksej Navalny 

Ik heb een abonnement op Storytel, zodat ik naast het lezen van boeken ook veel kan luisteren (in de auto, tijdens het stofzuigen - jawel, daar is ie weer, de efficiëntie). Dit boek stond al een tijd op mijn lijstje, toen Stefan Paas het in de Ongelooflijke Podcast opnieuw onder mijn aandacht bracht. Ik heb ‘m nog niet uit, maar wat ik lees, raakt diep. Het boek begint met het moment dat Navalny vergiftigd wordt en in coma raakt. Temidden van zijn herstel, terugkeer uit het ziekenhuis en arrestatie lees je flashbacks over zijn jonge jaren in een land met een corrupt regime. Je blijft je verbazen: dat je op de universiteit bijvoorbeeld je examens gewoon kon halen door een briefje van 50 dollar in je studieboek te leggen! 

Ongelooflijk, de vasthoudendheid en humor waarmee Navalny streed voor rechtvaardigheid. Zijn hoop is geen optimisme (“het komt wel goed”), maar een keuze, die hem zelfs zijn leven kostte. En ook nu hij er niet meer is, gaat die hoop door, onder andere in de mensen om hem heen, zoals zijn vrouw Joelia.

Liefde

Confettiregen - Splinter Chabot

Ik denk dat ik een van de laatste Nederlanders ben die dit boek heeft gelezen, maar ik ben blij dat ik het eindelijk heb gedaan. Chabot schrijft ontroerend over een jongen die wanhopig niet wil zijn wie hij is, en tegelijk merkt dat hij niet anders kan. Roze, glitters, de ontdekking op de middelbare school dat je ‘anders' bent en vooral: hoe lang het kan duren voordat je durft tevoorschijn te komen, zelfs in een liefdevol gezin. Gek toch, hoe intens graag we ’normaal’ willen zijn, en dat dan zelfs een veilige omgeving niet veilig genoeg kan voelen. Ik had tranen in mijn ogen toen hij het eindelijk vertelde, en het is ook een ode aan zijn familie.

Marlies Medema is eindredacteur van Ik mis je en schrijfster. Recent kwam haar nieuwe historische roman De erfenis van Hendrica Leurs uit.