De Wachter groeide op in een katholiek gezin. Zijn familie kende priesters, missionarissen en kerkgang was een vanzelfsprekend ritueel. Toch verschoof zijn geloofsbeleving door de jaren heen: “Ik ben een non-theïst in de zin dat ik mij niet herken in de persoonlijke God, zoals die mij vroeger is voorgesteld als de man met de baard achter de wolken.”

Hoewel hij niet meer bidt in de traditionele zin, beschouwt De Wachter zichzelf nog altijd als christelijk. Hij ziet het goddelijke in de zorg voor de ander. “De nabijheid van mijn geliefde in al die zaken was van een goddelijke orde. Overstijgt de concepten van een luisterend oor. Dat gaat over liefdevolheid, over fundamentele betekenis, over verbinding.”

Het is de mens in nood die u aankijkt en die zegt: help mij

Die spiritualiteit komt voor hem tot uiting in wat hij het ‘kleine goede’ noemt – de medemenselijkheid die zichtbaar wordt in momenten van echte aandacht. Hij baseert zich daarbij onder meer op de Joodse filosoof Emmanuel Levinas, die stelde dat het gezicht van de ander een moreel appel doet. “De goddelijkheid toont zich in de blik van de zorgvraag van de ander,” zegt De Wachter. “Het is de mens in nood die u aankijkt en die zegt: help mij.”

Ondanks zijn zorgen over de leegte in de moderne samenleving, blijft hij hoopvol. “Omdat ik zie dat jonge mensen, zoals mijn kinderen, niet meer in die kerkelijkheid zijn, maar dat dat ook zorgzame, liefdevolle, barmhartige, geëngageerde mensen zijn. Ten volle.”

De aflevering met Dirk de Wachter is te zien vanaf zaterdag 31 mei