Dominee Cynthia Haaswijk: ‘En toch dank ik God, want ik ben een vrouw en dat is prachtig!’

Vanmorgen werd ik wakker met een keel die aanvoelde als schuurpapier. Oh nee! Direct in de tegenaanval. Dus daar ging ik: Snuddie aan, capuchon op, wollen legging aan, gevoerde sokken aan m’n voeten. Water opzetten voor thee. Plakjes gember in een groot theeglas, honing erbij.

Een tweede kop gemberthee. Daarna paracetamol erin. Moeder en zus ‘goedemorgen’ gezegd in onze groepsapp. En toen: laptop open, want er moet gewerkt worden.

Wat een gezeur!

Maar die rauwe keel lijkt niet echt beter te worden. Inmiddels is het lunchtijd. Weet je wat? Een hete verse groentesoep zal me vast goed doen. Gelukkig heb ik alle ingrediënten in de vriezer en de soep is zo gemaakt. Hmm… heerlijk! Maar dan herinner ik me dat ik vanavond bandrepetitie heb. Even de agenda checken, moet ik de komende week nog iets belangrijks doen, ergens spreken misschien? Ja, over drie dagen. Het is wijsheid om mijn keel niet te forceren en rust te gunnen. Maar ik ben de enige zangeres, dus zonder mij is het erg kaal. En bij een late afmelding betalen we wél de volledige huur. Ik voel me verantwoordelijk. Nog een pijnstiller dan, maar na een paar uur moet ik mijn verstand gebruiken en toch afzeggen.

Ik voel me verantwoordelijk. Nog een pijnstiller dan maar.

Gelukkig zijn mijn zwaarste menstruatiedagen voorbij, maar na één keer ‘hatsjoe!’ moet ik toch naar de wc rennen. Wat een gezeur! Op zulke momenten denk ik na over vrouw zijn. Ik heb er uiteraard als theoloog ook wat boeken op nageslagen. Is er in de Bijbel een beschrijving van een vrouw te vinden? Helaas, verder dan Genesis 2 en Spreuken 31 kom ik niet. Daarin lees ik een ode aan de mens, de vrouw en haar Maker. God zei: ‘Het is zeer goed’.

• Dominee Cynthia Haaswijk: ‘Iedereen kan stadsverwarmer zijn’

  Klik hier

Denkfouten

Als ik dan uit bed kom, me voel zoals nu en bid: “Dank U Heer voor mijn uitstekende gezondheid, ook met deze keel”, dan is dat meer dan alleen een dankgebed. Het is ook een herinnering voor mijzelf dat ik wonderbaarlijk mooi en goed in elkaar gezet ben. Dat God, mijn Maker, geen fouten, maakt maar ik maak soms denkfouten. Zoals mopperen omdat ik geen zin heb in vlekken vanwege de kraan van mijn baarmoeder die openstaat. Dan baal en klaag ik omdat ik toch geen baby’s meer hoef te maken op mijn leeftijd. Ik heb geen man en mijn kind zou inmiddels zelf moeder kunnen worden. Wat moet ik nog met dat maandelijkse bloedbad?

‘Wat moet ik nog met dat maandelijkse bloedbad?’

En toch dank ik God, want ik ben een vrouw en dat is prachtig! Mijn lichaam heeft leven gedragen en gevoed, dat is voor mij een hele grote eer. Wetende dat er velen zijn die het zouden willen maar niet kunnen. Ik sta stil bij die vrouwen en bid voor hen. En ik dank God voor mijn kind en ons leven.

Maar eerlijk is eerlijk: ik zeg God ook nog even dat vrouw-zijn best pittig is. Het had best een beetje minder stressvol gemogen.

Op welk moment ben jij het vrouw zijn wel eens zat?

Of wanneer ben je juist dankbaar dat je een vrouw bent?