‘Door Rachel Held Evans geloofde ik dat er ook voor mij een plekje was in het christelijk geloof’

Leestijd: 5 minDoor Marieta van Driel

Blogs van Rachel

Tien jaar geleden kwam ik al jaren nauwelijks meer in de kerk. Het plotselinge overlijden van mijn vader, jaren daarvoor, had mijn leven en m’n geloof op z’n kop gezet. Geloof was geen middel gebleken om ellende te voorkomen en een goed leven te garanderen. Het bleek in moeilijke tijden alleen maar een complicerende factor die meer vragen dan antwoorden opriep. In de kerk kwam ik steeds minder, omdat daar geen ruimte was voor die vragen én omdat ik bang was dat mijn gedachten anderen in dezelfde angstaanjagende leegte zou brengen als waar ik me op dat moment bevond.

In die periode kreeg ik twee blogs van Rachel onder ogen: 15 redenen om niet meer naar de kerk te gaan en 15 redenen om wél naar de kerk te gaan. Het was de eerste keer dat ik een stuk las van een christelijke schrijver die zo onomwonden schreef over waar de kerk tekortschiet:

‘I left the church because I felt like I was the only one troubled by stories of violence and misogyny and genocide found in the Bible, and I was tired of people telling me not to worry about it because “God’s ways are higher than our ways.”’

Maar ze was ook tegendraads genoeg om kritisch te kijken naar zichzelf en niet in de teleurstelling te blijven hangen:

‘Sucking up my pride and embracing the fact that, like it or not, I need community...and real community isn’t about surrounding myself with people just like me’

Ook een plekje voor mij

Ik begon Rachels blog te volgen en las over women of valor – moderne voorbeelden van de sterke vrouw die wordt bejubeld in Spreuken 31 en een vervolg op haar boek ‘De deugdzame huisvrouw’. Ik zag hoe ze vol overtuiging de barricades opging voor twijfelaars, afhakers, vrouwen, lhbti+’ers omdat ze geloofde dat het christendom een ruim en liefdevol toevluchtsoord kon zijn voor iedereen. ‘Hysterisch’ vond een Nederlandse theoloog, maar levensveranderend voor mij: geloven met alles wat je bent. Door haar geloofde ik dat er ook voor mij een plekje kon zijn in dat geloof, in die kerk, ondanks al mijn vragen en twijfels.

Met Rachel als voorbeeld begon ik aan mijn werk voor Zinvloed en later Lazarus, in de hoop ook hier in Nederland mensen te bereiken en te inspireren én om te laten zien dat het christendom de moeite waard was om mee te worstelen. Om te laten zien dat geloven en twijfelen elkaar niet uitsluiten en om te vertellen dat er wel degelijk goede redenen zijn om te geloven. Of zoals Rachel zou zeggen: ‘I am a Christian, because the story of Jesus is still the story I’m willing to risk being wrong about.’

Boek met een rouwrand

Vandaag verschijnt in Nederland haar laatste boek ‘Hart, hoofd, ziel – geloven met alles wat je bent’. Het bestaat uit essays en een niet voltooid boekmanuscript, op een kundige manier tot een boek gesmeed door Rachels goede vriend Jeff Chu. Het is een boek met een rouwrand, duidelijk aanwezig in het voorwoord van weduwnaar Dan en het nawoord van vriendin Nadia Bolz-Weber. Maar daartussen staan de rake, gevatte, soms ontroerende woorden van Rachel, die op haar unieke manier opnieuw vertelt waarom ze nog steeds christen is:

‘Op de dagen dat ik geloof, voel ik me omvat door een verhaal dat veel groter is dan ikzelf ben. Een verhaal dat duizenden generaties heiligen met elkaar verbindt – en met heiligen bedoel ik mensen zoals jij en ik, die worstelen met hun vragen en twijfels, die zich kritisch verhouden tot de systemen en structuren van hun samenleving, die proberen het mysterie van het leven te bevatten en die zich afvragen of ze gezien worden en geliefd zijn. Het is een verhaal dat gewaagde beweringen doet over de godmens Jezus en ons in zijn uitgestrekte armen uitnodigt.’

Ik heb Rachel nooit gemaild hoe dankbaar ik ben dat ze haar woorden en gedachten wilde delen. Dat ik niet begreep hoe het kon dat iemand die me niet kende, mij zag en precies de juiste woorden vond om me weer in contact te brengen met de bron van al het goede, schone en rechtvaardige. Het enige wat ik nu nog kan doen is jou in contact brengen met Rachel. En hopen dat haar woorden je net zoveel goed doen als ze mij hebben gedaan.