Soms snappen mensen echt niet dat geloof iets kan zijn voor snuggere mensen. ‘Hoe kan dat nou, zo slim zijn en toch geloven?’ Onlangs had cabaretier Arjen Lubach (in de fijne podcast van Gijs Groenteman) het er weer eens ontzettend moeilijk mee dat een eminent nanofysicus als Cees Dekker in God gelooft.

Ikzelf ben niet heel slim en geleerd; misschien komt het daardoor dat mijn geloof en mijn beleving van ‘de wetenschap’ zelden echt botsen. Ik heb dat wel met topsport. Neem de Tour de France. Als God en corona het niet verhoeden, dan gaat deze vandaag van start. Met een Nederlandse wielerploeg (Jumbo-Visma) in topvorm. Vrijwel alle kenners vermoeden een heroïsche strijd tussen die ploeg en het Britse Team Ineos. Beide teams hebben een absolute kopman (bij Jumbo-Visma is dat de Sloveen Primoz Roglic, bij Team Ineos de Colombiaan Egan Bernal) en een schaduwkopman (respectievelijk onze landgenoot Tom Dumoulin en de Ecuadoriaan Richard Carapaz).

U vindt het misschien vreemd, maar ik ben dus vuurbang dat ‘onze’ Tom Dumoulin straks, als het erop aankomt, ineens moet ‘knechten’ voor de Sloveen Primoz Roglic. (Voor de leken, wees gerust: ook in het wielerpeloton is de slavernij afgeschaft, maar sommigen zijn beter dan anderen en de anderen ‘knechten’ dan voor de beteren!) Ik ken Dumoulin niet persoonlijk. Maar ik kan me niet aan de indruk onttrekken dat hij een nobel mens is. Onlangs, in een voorbereidend wedstrijdje op de Tour, werkte hij zich al enorm in het zweet om Roglic te helpen winnen. En toen Dumoulin enkele jaren geleden ontdekte dat hijzelf de Ronde van Italië niet meer kon winnen, begon hij zich als kopman prompt uit te sloven voor een ploegmaat die negende stond en heel misschien nog achtste kon worden… Dumoulin lijkt zijn naaste ongeveer net zo lief te hebben als zichzelf. Bijbelser krijg je het niet.