Eefje is ongeneeslijk ziek: 'Ik heb mét kanker toch een heel leuk leven'

Hoe gaat het met je?

"Misschien klinkt het gek, maar het gaat heel goed met me. Ik ben ongeneeslijk ziek en tegelijkertijd voel ik me niet ziek. Heel wonderlijk eigenlijk - dat vinden mijn artsen ook. Om het allemaal stabiel te houden, heb ik om de zoveel tijd een behandeling nodig. Je zou het chronische kanker kunnen noemen. De behandelingen ervaar ik natuurlijk wel als ongemak, maar ik ben verder niet beperkt. Ik kan heel veel."

Wat heb je precies?

"Ik heb kanker aan mijn urinebuis. Dat komt bijna nooit voor. Bijna vijf jaar geleden kreeg ik deze diagnose. Ik ben in het Radboud UMC geopereerd door een professor die hierin gespecialiseerd is. Dat was mijn enige kans. Het was een hele zware operatie. Ik was nog nooit geopereerd, dus ik vond het doodeng. Ik was daarna succesvol ‘schoon’. Ongelofelijk! Ik heb alleen de pech gehad dat er een tijd later toch uitzaaiingen werden gevonden. Dan is er helaas al snel het label ‘ongeneeslijk ziek’ en ‘levensverlengende behandelingen’."

Wat gaat er door je heen als je zoiets hoort?

"Het was heel onwerkelijk. Een roes. Omdat het zoiets zeldzaams is, kunnen ze niet precies zeggen hoe lang ik nog zal hebben. Ik voelde op de een of andere manier toch al redelijk snel: oké, hier moet ik dus mee verder. Ik zei tegen de oncoloog: ‘Doodgaan is nog geen optie’. En hij zei: ‘Wat goed dat je dit zegt Eefje. Verbaas ons maar...’ Ik hield die gedachte vast, maar maak het ook niet mooier dan het is hoor. Want daarna kom je thuis en moet je je familie gaan inlichten. Ik wilde in de periode erna het liefst een grot inkruipen en er niet meer uitkomen.

Pas veel later, als het echt geland is, ga je jezelf de vraag stellen: wat trekt me hieruit? Uit deze situatie? Waar wil ik nog m’n bed voor uitkomen? Tja, dat was de muziek. Heel duidelijk. Mijn partner Riny en ik zijn al lang muzikant. We hadden al een CD opgenomen en wilden altijd nog eens een LP opnemen. Lang dachten we dat we nog alle tijd hadden, maar nu voelden we: het is nu of niet. We wilden iets moois achterlaten.

Met behulp van Stichting No guts no glory en medewerking van bevriende muzikanten hebben we er een jaar aan gewerkt. We mochten de studio van een vriend van ons gebruiken. Dat maakproces heeft ons volledig uit het dal getrokken. Het is een concept album geworden, uitgekomen in 2023: In the late innings. Het betekent (in de Amerikaanse baseball wereld) dat je nog op het laatste moment kan ‘scoren’, als je maar niet opgeeft. De volledige zin in uit het lied is: You can still win it in the late innings, if you don’t quit. Hoe oud je bent, hoe ziek je bent: geef niet op!"

Wat was er bijzonder aan 2025?

"Ik ben met pianoles begonnen, waar ik inmiddels intensief mee bezig ben. Net als met schrijven. Ik heb het idee om een boek te schrijven. Dat zal niet alleen over ziekte gaan, maar vooral over wat voor effect muziek heeft. Wat ik verder heel bijzonder vond aan 2025 was dat ik er een nieuwe vriendschap én een hernieuwde vriendschap bij heb.

Vorig jaar deed ik mee aan een interview serie van het weekblad Margriet, dat ging over ongeneeslijk ziek zijn. De journaliste belde me op dat iemand mijn verhaal gelezen had die mij bleek te kennen. Het bleek een collega van vroeger te zijn, Ingrid, die zelf ook meedeed aan deze serie. We werkten ooit allebei bij Transavia en KLM en waren nu blijkbaar allebei ziek. We bleken een enorme klik te hebben.

Afgelopen juni kwam ze naar ons optreden en toen hebben we elkaar in de armen gesloten. Een lotgenoot en zielsgenoot, niet in woorden uit te leggen. Zij heeft al 11(!) jaar weke delen kanker en we hebben geen woorden nodig om elkaar hier doorheen te trekken. We leren van elkaar én gooien er af en toe ook even lekkere zwarte humor tegenaan. Heerlijk."

Wat begrijpt zij wél wat mensen die zelf niet ziek zijn vaak niet begrijpen?

"Weet je wat het is... Als je zegt dat je ongeneeslijk ziek bent, dan schrikken mensen. Mensen denken direct in ‘doodziek’ en ‘terminaal’. Eerlijk gezegd had ik dat beeld zelf ook altijd. Alleen: dat hoeft niet altijd zo te zijn. Meerdere kankersoorten worden tegenwoordig ‘chronisch’. Het klinkt misschien gek, maar ik heb mét kanker, toch een heel leuk leven. Het kan… En dat is bij Ingrid ook zo. Dat verschil proberen wij te maken. Denk niet: oh, haar nodig ik maar niet uit op mijn feestje, die is vast veel te ziek. Nee! Nodig me gewoon uit, ik kijk zelf wel of ik kom!

En over de dood… ja natuurlijk weet ik dat dat onvermijdelijk is - voor iedereen - maar ik zie het wel als het zover is. Ik ben nu vooral bezig met het léven! Ik ben veel meer dan mijn ziekte. Ik wist vooraf niet dat ik zo sterk zou kunnen zijn. Af en toe geef ik mezelf een schouderklopje. Ik zie mijn lijf ook niet als mijn vijand. Het heeft me tot dusver altijd gedragen!

Het beste advies wat ik ooit heb gekregen is: 'Ga niet vechten'. Die ziekte hoort nu bij je… Want anders zit je constant in een vecht-vlucht modus en dat heeft geen enkele zin. De angsten heb ik zeker gehad, maar (ook) heel bewust losgelaten. Je krijgt er geen handleiding bij, je moet zelf het wiel uitvinden, maar je mindset is wél de belangrijkste tool die je in handen hebt."

Over het leven gesproken, wat was je fijnste moment het afgelopen jaar?

"Ik heb er nóg een mooie vriendschap bij gekregen. Een vrouw die ik in het Radboud UMC heb ontmoet. Zij was daar, omdat haar man op dezelfde afdeling in behandeling was. Inmiddels lunchen we elke maand een keer samen. Zo’n fijn iemand! Haar man leeft ook nog."

Als je een kaarsje opsteekt, waar ben je dan dankbaar voor?

"Dat ik hier nog mag zijn en de dingen kan doen die ik het allerleukst vind. In het kerkje ligt een boek waar je je gedachten kunt opschrijven. Een hele tijd geleden schreef ik erin: Geef me de kracht om met deze ziekte om te gaan. Ik denk echt dat dat ergens opgevangen wordt."

Hoe neem je die kracht 2026 mee in?

"Kracht betekent ook een bepaalde overtuiging. Het woord ‘onmogelijk’ bestaat voor mij niet. Ik durf nog steeds verder te kijken. Ik heb veel vertrouwen in het proces, dat komt ook door de artsen van het Radboud UMC. De artsen en verpleegkundigen daar zijn bijna mijn extended family geworden. Ik heb ze een complimentbrief geschreven, dat verdienen ze echt! En natuurlijk gaat het mij af en toe minder, maar daar blijf ik dan niet in hangen.

Wat echt naar is, is dat ik stemmingswisselingen krijg door de medicijnen. Ook voor Riny is dat niet fijn. Dan ben ik heel snel geïrriteerd. Ik merk dat ik me minder kan focussen en dat ik regelmatig moe ben. Het is belangrijk om het steeds samen weer goed te maken, om het er met elkaar over te hebben en er een weg in te vinden. Het allerbelangrijkste is dat ik 2025 weer heel goed ben doorgekomen. Ja! Met ups en downs, maar dat hoort erbij. Ik heb geleerd mee te bewegen met de golven. De laatste scan zag er ‘goed’ uit. Dus op naar 2026, samen met mijn dierbaren! Met in gedachten mijn lievelingsnummer van Bob Dylan:

…If I had the wings of a snow-white dove
I’d preach the gospel of love
A love so real, a love so true
I’ve made up my mind to give myself to you…"