In de scherven van eerder gebroken harten en de onzekerheden over iemand nieuw in het hart sluiten, moest ik iets maken: een Liefturgie.

Na een maand of twee digitaal contact werd het tijd om elkaar zonder pixels te verkennen. Ik zat 5 uur in de trein en zocht naar iets wat ons zou helpen om open te zijn. Om verkeerde verwachtingen te parkeren en het hogere plan te betrekken in onze gesprekken.

Mijn bidden hapert op dat soort momenten, ik wil koste wat kost voorkomen dat ik God ga vertellen wat Hij moet doen. Door dingen op te schrijven, kun je de spanningen benoemen en daarna alle mogelijke open eindjes weer de ruimte geven. Ik maakte een keynote op mijn computer met plaatjes en mooie woorden en ik hoopte dat we die samen konden uitspreken.

Helaas werd het een one-man-show omdat ze de lading van deze woorden aan het begin van ons weekendje nog niet begreep. Toch opende het voor ons het gesprek over de littekens van liefde, onze passies, onze hoop en drijfveren van ons geloof.

Het is na een paar maanden intense verkering op niks uitgelopen, omdat liefde soms ook falen is. Maar ik heb er wel een mooie zin aan overgehouden die ik regelmatig hergebruik in mijn spoken word:

‘Sacred and scared share the same letters’

De Liefturgie mag je ter inspiratie lezen, bekijken en hergebruiken.
Soms moeten we rituelen verzinnen en momenten maken om het onbekende alvast aan te kunnen raken.