Verjaardag
Evi herinnert zich de eerste zelfmoordpoging van haar broer nog goed. “Toen heb ik hem gevonden. Ik was nog jong en ik was boos want het was op mijn verjaardag. Ik vond dat niet leuk omdat ineens alle aandacht naar mijn broer ging, terwijl ik jarig was.” Een aantal jaar later doet Koen nog een zelfmoordpoging, opnieuw overleeft hij het.

Ik zit de rit wel uit
Jaren later vraagt Evi aan haar broer of hij overweegt om ooit nog een zelfmoordpoging te doen. “Toen zei hij: ‘Ik las dat je in het boeddhisme of hindoeïsme nog een keer moet leven als je zelfmoord hebt gepleegd. Dat risico neem ik niet, ik zit deze rit wel uit.’ Ik weet niet wat erger is, zelfmoord plegen of het zo erg vinden om nog een keer te leven, dat je zegt: ‘ik zit de rit wel uit’.”

Het innerlijke geluk van iemand, dat vlammetje, daar heb je eigenlijk niet zoveel vat op.

Aanvaarden
Hoewel de situatie van Koen vaak moeilijk is voor Evi heeft ze er ook veel van geleerd. “Ik heb geleerd om mensen te aanvaarden hoe ze zijn. En ik heb gezien hoe moeilijk het is om samen te leven met iemand, of van iemand te houden die ongelukkig is en waar je niets aan kan veranderen. Je kan proberen te helpen, je kan raad geven, je kan iemand bezoeken en leuke gesprekken voeren. Maar het innerlijke geluk van iemand, dat vlammetje, daar heb je eigenlijk niet zoveel vat op. Je kan de wind wel van dat vlammetje afhouden. Dat is wat je moet doen met mensen die het moeilijk hebben.”

Taboe
Evi probeert tegenwoordig om het taboe rond psychiatrische aandoeningen te doorbreken. Ze verschijnt regelmatig in de media om over haar broer te vertellen. “Ik hoop dat het feit dat ik hier nu heel open over spreek misschien iemand laat denken: het is oké om te huilen, het is oké om niet te weten of er iets komt.