Zij gaan door, ik niet

De middelbare school is uiteindelijk zoiets als station Bunnik in de trein van Amsterdam naar Nijmegen. Het komt voorbij, maar het is geen eindstation. Over een aantal jaar zal die periode samengevat worden in één zin. “O, ik deed nooit iets op de middelbare school.” “Ik kan me niets herinneren van al die lessen.” “Ik heb medelijden met de docenten die mij lesgaven: wat was ik een erge puber!”

Het is tussentijd. Onderweg naar de toekomst. Zij gaan door, ik niet. Zij slagen, ik blijf zitten voor een nieuwe lichting. Over een jaar zijn zij elders en vergeten ze het leeuwendeel van alle lessen. Zo gaat dat. Al jaren. Wat doet het ertoe, vraag ik me melancholisch af. Ik staar naar de blauwe mappen.

En dan krijg ik een bericht. Een oud-leerling mailt:

Ha meneer,

Hoe gaat het? Ik weet niet of je het nog weet, maar acht jaar geleden schreef je voor mij een aanbevelingsbrief voor de opleiding geneeskunde. Ik wilde je graag via deze weg laten weten dat ik binnenkort zal beginnen als basisarts in het ziekenhuis! Ik heb de brief teruggelezen en het is leuk om te zien dat de eigenschappen die jij noemt verder zijn ontwikkeld. Ik kijk ook nog steeds met veel plezier terug op de middelbareschooltijd. Je les met de banaan zal ik niet snel vergeten, die zal de nieuwe lichting vast ook goed bijblijven ????. Groetjes!

Ik lees hem keer op keer. Ik glimlach, haal diep adem, sla een map open en begin met nakijken.

Beeld: Shutterstock