Er lijkt geen speld tussen te krijgen, maar toch is het een raar concept. Dat moet ik toen al gevoeld hebben, omdat ik met mijn cabaretvrienden direct het concept van vriendschapsevangelisatie verder uitwerkte naar verkeringsevangelisatie. De bedoeling is dan dat je als christelijke vrouw een ongelovige jongen inpalmt en verkering met hem krijgt. Vervolgens zeg je dat je alleen met hem verder wilt als hij zich bekeert. Zodra hij bekeerd en gedoopt is, kun je de verkering weer uitmaken en een volgend slachtoffer zoeken. Mooi om je als zuster zo dienstbaar te maken, de velden zijn rijp om te oogsten.

Voel je ongemak? Terecht. Vriendschapsevangelisatie is namelijk een verwerpelijk idee. Vriendschap zien als instrument om iemand te bekeren kan echt alleen bedacht zijn door iemand die geen vrienden heeft. Vriendschap is namelijk vrijwillige en spontane verbondenheid: op het moment dat je elkaar erkent en herkent en waardeert ontstaat vriendschap. Geen plek dus voor dubbele agenda’s en manipulatie.

Maar gun ik mijn vrienden het evangelie dan niet? Niet op deze manier. Wel kan het gebeuren dat ik met hen ineens over geloof praat, omdat ik nu eenmaal gelovig ben. Ik doe dat echter niet met de intentie dat mijn vriend daarop zal aanslaan. Anders ben ik net zo’n geniepige, gladde verkoper-aan-de-deur. En wees eerlijk: dat zijn nooit je vrienden.