Uit de praktijk
Het geloof zorgt in het huwelijk van Linda voor veel spanning. Drieëndertig jaar is ze getrouwd met een man die zeer afwijzend staat tegenover het geloof.
De christelijk opgevoede Linda ontmoette op haar zestiende haar huidige man. Linda vond het vervelend dat haar man niet geloofde, maar de houding van haar (pleeg)moeder, leidde ertoe dat ze zich afkeerde van het geloof. “Mijn moeder dacht dat ze m’n man wel even zou kunnen bekeren. Ze legde zo’n grote druk op ons dat wij ons juist tegen het geloof gingen verzetten.” Jaren later komt Linda’s zoon tot bekering, en dat veranderde ook Linda. Nadat ze op uitnodiging van haar buurvrouw een kerkdienst bezocht, werd ze geraakt door het Evangelie.
De reactie van haar man op haar bekering, spreekt boekdelen. “Hij wilde er niks van weten en keerde zich ervan af. Zijn vijandigheid voor het geloof uit hij door heel kortaf tegen me te zijn. Hij is vaak van huis weg en praat weinig met me. Als we over het geloof praten, is het altijd in de vorm van een discussie. Geloofskwesties als samenwonen, brengt hij ter sprake om mij daarmee uit te dagen. Hij kan ook kwetsende opmerkingen maken als: ‘Moet je weer naar de kerk?’ of wanneer een christen een fout maakt ‘En dat noemt zich christen’!”
De vijandige houding van haar man maakt dat Linda zich heel eenzaam voelt. Het geloof kan ze niet delen met haar partner terwijl ze zich realiseert hoe belangrijk dat is. “Wanneer ik aangeraakt ben tijdens een dienst of strijd voer tegen verleidingen, kan ik dat niet kwijt. Ik zou dat graag aan m’n partner vertellen, maar dat is onmogelijk. De houding van mijn man geeft me zo’n verdriet, daar zijn al heel wat tranen over gevloeid. Het is een enorm gemis wanneer je niet samen het geloof kunt beleven. Je wilt één zijn met je man, ook geestelijk.”
Toch houdt Linda moed. Ze blijft hoop houden en bidt om de bekering van haar man: “Bij God is alles mogelijk. Hij kan mijn man in een seconde veranderen.”
(De naam Linda is een gefingeerde naam)
Dick en Martine zijn elf jaar getrouwd en hebben twee zoons: Sam van negen en Chiem van twee. Dick gelooft niet, Martine wel. Tijdens de beginjaren van hun huwelijk was het ongeloof van Dick geen issue. Martine: “Ik dacht dat het wel goed zou komen. Ik zag het ook niet als een probleem, omdat ik zelf helemaal niet met mijn geloof bezig was.”
Vijf jaar geleden veranderde dat drastisch. “Ik realiseerde me dat het allemaal draait om de relatie die ik met Jezus kon krijgen. Vanaf dat moment steek ik veel tijd in mijn geloof en in kerkactiviteiten.”
Haar man heeft de omslag van Martine nooit begrepen, maar haar wel altijd vrij gelaten in haar geloof en in de opvoeding van de kinderen. De twee zoons zijn bijvoorbeeld gedoopt en gaan naar een Gereformeerde school. Dick: “Ik zie geen kwaad in het christendom. Als je met je gezonde verstand naar het christelijk gedachtegoed kijkt, kun je daar onmogelijk kritiek op hebben.”
Toch merkt het stel dat het geloofsverschil in hun relatie wel voor moeilijkheden zorgt. Verschillende opvattingen over geld- en tijdsbesteding bijvoorbeeld. Martine: “Om discussies te voorkomen, betaal ik giften aan de kerk van m’n eigen rekening.” Dick heeft vooral moeite met de hoeveelheid tijd die Martine steekt in kerkactiviteiten. “Tijd is een schaarste in dit gezin, en in verhouding gaat er veel tijd naar de kerk. Het gaat mij puur om de tijd, waar deze aan besteed wordt, maakt voor mij geen verschil,” vertelt hij.
Deze meningsverschillen ziet het stel niet als een groot probleem. Het gevaar dat ze uit elkaar groeien, weegt veel zwaarder. Martine: “Omdat Dick mijn geloof niet begrijpt, vertel ik hem daar niet over. Hij voelt zich daardoor weleens buitengesloten.”
Het valt Martine zwaar dat ze haar geloof niet kan delen met Dick. “Ik ben hard aan het strijden voor God, en ik zou dat graag samen doen. Doordat ik m’n geloof niet kan delen, voel ik me weleens eenzaam. Ik raad het ook af om als christen met een niet-christen te trouwen.”
Martine vindt het moeilijk om aan de toekomst te denken. “Zolang Dick niet gelooft, komt hij niet met mij in de hemel, dat is zwaar.” Dick: “Het geloofsverschil is voor Martine moeilijker dan voor mij. Zij heeft er verdriet om. Van mijn kant is er een heel andere beleving: De ‘last’ die ik van haar geloof heb, ligt in praktische zaken. Het is een spanningsveld waarin we zitten. We willen elkaar vrij laten, maar ook weer niet uit elkaar groeien.”
