Een tijdje terug gingen we een wandeling maken met ons gezin en natuurlijk begon het op een gegeven moment te regenen. Altijd weer die regen, net als je het niet verwacht. 

Het kan ook vaak regenen in onze levens. Het is opvallend hoeveel Jezus zegt over regen en storm in ons leven. Zo vertelt Hij bijvoorbeeld een gelijkenis over een storm. Hij vertelt aan zijn toehoorders dat er twee mensen waren. De één bouwde zijn huis op het zand en de ander op een rots. Toen de storm kwam, stortte het huisje dat op het zand gebouwd was in duigen. Maar het huis op de rots hield stand. Conclusie: als je je leven bouwt met Gods woorden als basis ben je als iemand die zijn huis bouwt op een rots. 

Wat mij opvalt in deze gelijkenis is dat Jezus niet zegt: bouw je huis op de rots, want misschien gaat het regenen of stormen. Hij gaat er volledig vanuit dát het regent en stormt in onze levens. Want dat doet het: in de vorm van tegenslag, ziekte, pijn. Het lijkt allemaal bij het leven te horen. 

Uitroepen naar God

Terug naar onze gezinswandeling. Terwijl we door het bos wandelen in de regen worden we steeds natter. Lidewij, onze jongste dochter van drie begint een beetje te piepen, dus ik til haar op en begin haar te dragen. Maar dan gaat het harder regenen en worden we steeds natter. Inmiddels huilt Lidewij de longen uit haar kleine lijfje. Ze is doorweekt, net als ik overigens en gilt het uit.  

Dat beeld van een mens die het uitroept in de storm van het leven zie je in de Bijbelse Psalmen veel terug. Toch zie je ook die andere persoon: je leest steeds dat God dichtbij is wanneer mensen het uitroepen naar Hem. God hoort de roep van hen die onderdrukt worden. God is dus dichtbij wanneer je huilt. 

Er zijn kerken en christenen die doen alsof een leven met God altijd geweldig is en het nooit regent of stormt. Kerken die denken dat alles in principes past: vijf stappen naar vrijheid of zeven stappen naar een overvloedig leven. Alsof je God naar je hand kunt zetten. Terwijl Jezus zegt dat Hij niet kwam voor hen die gezond zijn, maar juist voor diegenen die een dokter nodig hebben. 

Ze overzag het niet

Mijn kleine Lidewij die in de regen en de storm door mij werd gedragen, had niet in de gaten dat ik als haar papa echt alles zou doen om haar te beschermen. Tijdens die natte wandeling fluisterde ik steeds zachtjes in haar oor: ‘Ik houd van jou! We gaan het redden! We zijn er bijna! Houd vol!’ Maar voor Lidewij was die enorme regenbui waarin ze op dat moment zat haar enige realiteit. Dat is wat ze zag en ervoer. Ze overzag op dat moment niet dat het maar iets tijdelijks was. 

Terwijl ze zo schreeuwde, hield ik haar stevig tegen mij aan. Voor mij was het een heel bijzonder en intiem moment met mijn dochter, een ervaring die ik voor geen goud had willen missen. Maar ik realiseerde me ook dat Lidewij misschien over een aantal jaren in een therapiesessie zit en dat deze onderdrukte herinnering dan naar boven komt. Dat ze mij dan vervolgens verontwaardigd opbelt zo van ‘waarom liet je me daar doorheen gaan, pap?’ 

Gedragen door de storm

Het zijn deze momenten in mijn leven waarin ik ook iets leer over God, hoe hij naar mij kijkt en met mij omgaat. In Deuteronomium 1: 31 herinnert God Zijn volk eraan dat Hij hen heeft gedragen zoals een vader zijn zoon draagt. Misschien zegt God wel precies hetzelfde tegen mij als ik tegen mijn dochter: ‘Ik houd zoveel van je. Toen je het uitschreeuwde naar mij in de regen en storm, heb Ik je opgetild. En zoals jij je dochter droeg, zo heb Ik jou gedragen.’ 

Ik wens je toe dat je in de storm en regen in je leven ook de fluistering van Hem hoort die zegt: ‘Ik houd van jou en ik ben bij je! Juist in de stormen van het leven.’