Ruim twee jaar na de vermissing van hun 16-jarige zoon en broer Yoran komt er een antwoord waar Daniël, Mirjam en Thirza Krol nooit op hadden gehoopt: in de rivier Beneden-Merwede wordt zijn schoen gevonden. Maar de vondst zet geen punt achter het verdriet. In hun boek 'Zoon, waar ben je?' zoekt de familie naar woorden voor het gemis van Yoran, en voor de liefde die daar onlosmakelijk mee verbonden is.
“Het was eigenlijk heel gek qua timing,” vertelt vader Daniël, “want het boek over de vermissing van Yoran was al volledig afgerond en de boekpresentatie stond gepland. Maar juist op dat moment haalde de werkelijkheid ons verhaal in.” Eerst kwam het bericht dat er een witte sneaker met een voet was gevonden. Hoewel de politie hen waarschuwde dat DNA-onderzoek maanden kon duren, volgde de bevestiging dat het om Yoran ging al na vier dagen. “Ons boek lag al bij de drukker, maar gelukkig konden we op het laatste moment nog een bladzijde toevoegen: een naschrift waarin we deze laatste, loodzware wending een plek hebben gegeven.”
De 16-jarige Yoran Krol verdween op 23 december 2023 na een bezoek aan jongerencentrum De Pomp in Almkerk. In de vroege uren van 24 december werd zijn fiets aangetroffen op de Merwedebrug; in januari 2024 volgde de vondst van zijn jas in het water bij Papendrecht. De politie stopte na verloop van tijd met het actieve zoeken omdat het vermoeden bestond dat Yoran in de rivier was terechtgekomen en door de sterke stroming was meegevoerd. Na ruim twee jaar, begin maart 2026, vond een voorbijganger een witte sneaker met daarin een voet in de rivier Beneden-Merwede. Forensisch onderzoek bevestigde op 9 maart 2026 dat het om Yoran ging, waarbij de politie een misdrijf uitsloot.
Twee delen
In het boek is vader Daniël de dragende verteller van het verhaal, terwijl moeder Mirjam en zus Thirza in persoonlijke bijdragen dezelfde periode beschrijven vanuit hun eigen perspectief. Zo ontstaat een gelaagd en indringend familieportret, waarin het verlies uitzonderlijk dichtbij komt: de lezer kijkt als het ware over hun schouders mee en ziet hoe dezelfde vermissing in drie levens een andere uitwerking heeft. “Ik heb het boek opgesplitst in twee delen om de verschillende fasen van ons verlies recht te doen”, legt Daniël uit. “De eerste helft focust op de eerste acht dagen na de vermissing. De tweede helft beschrijft in vogelvlucht hoe wij ons leven opnieuw moesten vormgeven en omgingen met secundaire verliezen, zoals het wegvallen van vriendschappen.”
Die ene nacht
Het verhaal begint in de nacht van 23 op 24 december 2023. Na een wanhopige zoektocht door de polder en het dorp staat Daniël midden op de Merwedebrug. Om hem heen buldert een ijzingwekkende wind terwijl hij naar beneden staart in de zwarte, woest kolkende massa van de rivier. Hij heeft op de brug net Yorans fiets gevonden; keurig op slot, alsof hij elk moment weer opgehaald kan worden. Daniël schreeuwt de naam van zijn zoon over het water, maar zijn woorden waaien weg in de storm.
Uit het boek: Zoon, waar ben je? Terwijl Thirza via de locatie-app op haar telefoon ziet dat haar vader op de brug staat, probeert ze de waarheid nog buiten te sluiten: “‘Vermist’, zo heb ik het nog niet benoemd. Zo wil ik het helemaal niet noemen. Yoran is even naar een vriend en komt straks gewoon thuis, maak ik mezelf wijs, maar diep vanbinnen weet ik dat het niet klopt.”
Mirjam is in de auto gestapt om te zoeken. “Net na middernacht rij ik door een donker gehucht, vlak buiten ons dorp. Terwijl mijn ogen de bermen afspeuren op zoek naar een fiets, op zoek naar Yoran, voel ik de onrust toenemen. Dit is niets voor Yoran. Hij is altijd op tijd thuis. Mijn hart bonkt in mijn keel. Ik ben misselijk van angst.”
Olifant op de borstkas
Na de ijzingwekkende nacht op de brug keert Daniël terug naar een huis dat plotseling veel te groot voelt. Het gezin belandt in een roes. Ze controleren regelmatig Yorans bankrekening en telefoongegevens. Dit doen ze niet zomaar; elke klik is een wanhopige zoektocht naar een teken van activiteit, een digitale strohalm die moet bewijzen dat Yoran ergens nog zijn telefoon gebruikt of geld opneemt.
Daniël zoekt warmte tegen de radiator, maar de kou in zijn hart is sterker. Hij rilt onophoudelijk, een lichamelijk gevolg van de ontreddering. Mirjam herkent deze uitputting; voor haar voelt rouw als een fysieke last.
Mirjam beschrijft hoe de rouw bezit neemt van haar lichaam: “Ik ben vermoeid, ik heb het koud. Ik voel de pijn bij het doorleven. Juist dat fysieke hoort ook bij rouw. Soms voelt het alsof er een olifant op mijn borstkas zit en me de adem beneemt.”
Grootste burgerzoekactie ooit
Met de jaarwisseling als stil tussenstuk kantelt het verhaal hier van de eerste shockdagen naar het tweede deel van het boek: het leven dat, hoe onwerkelijk ook, opnieuw vorm moet krijgen.
Op 13 januari 2024 komt Nederland in beweging. Daniël ziet hoe meer dan 2500 vrijwilligers zich verzamelen langs de oevers van de rivier voor de grootste burgerzoekactie ooit in Nederland. Mensen komen overal vandaan – uit Friesland, België en zelfs Duitsland – om Yoran te zoeken. De lokale gemeenschap voelt als een warme deken: restaurants brengen ongevraagd pannen soep en dorpelingen delen koffie en thee uit aan de duizenden zoekers. Voor Daniël voelt de gebeurtenis groots en tegelijkertijd pijnlijk surreëel.
Thirza bezoekt die dag incognito het coördinatiecentrum. Ze staat in een klein hokje waar de mannen de meldingen binnenkrijgen, wanneer plotseling de rust wordt doorbroken: “De meneer is aan het uitleggen hoe het gaat als precies op dat moment zijn telefoon gaat. Ik schrik; wat nu als dit het belletje is dat ze mijn broertje hebben gevonden. Mijn hartslag versnelt en ik krijg het heel erg warm. Ik wil weglopen, maar tegelijkertijd wil ik het ook horen als er iets belangrijks is gevonden”.
Worsteling
Yoran wordt niet gevonden. Daniël slingert woedende vragen naar de hemel. “Ik riep: “Waarom was U er niet om hem te beschermen? Is het kwaad dan soms toch sterker dan U?”. Juist in de rauwe eerlijkheid van die strijd vindt hij paradoxaal genoeg troost. “God was niet bang voor mijn boosheid, maar nodigde me uit. ‘Kom maar met je vragen, Ik huil met je mee’. Het voelde als een worsteling.” Daniël trekt de vergelijking met Jacob die een nacht lang met God worstelde bij de rivier de Jabbok. Daniël kwam niet als 'winnaar' uit de strijd en besefte dat hij door het verlies van Yoran de rest van zijn leven ‘kreupel zal blijven lopen’.
Mirjam leert in diezelfde periode de kunst van het overleven in het nu: “De pijn van dit moment is al zo overweldigend dat ik het maar net kan dragen. De pijn van morgen kan ik er niet bij hebben. Ik leef van moment tot moment, simpelweg omdat het volgende moment me overweldigt.”
In de maanden van onzekerheid probeert het gezin voortdurend een denkbeeldige puzzel te leggen van Yorans leven en zijn laatste uren. Iedere anekdote van een vriend of klasgenoot is een nieuw puzzelstukje dat het beeld van Yoran groter en completer maakt. Ze horen over de jongen die een chocoladeletter aan de schoonmaakster gaf, fanatiek meedeed aan karaoke en altijd tijd maakte voor een praatje.
Een monument van vriendschap
Op 3 februari 2024 komt het gezin met ruim vijfhonderd mensen samen voor een herdenkingsdienst. Het thema is ‘Philos’, het Griekse woord voor 'vriend' dat Yoran letterlijk op zijn kleding droeg en dat hem op het lijf geschreven was. Tijdens deze dienst deelt Mirjam een inzicht dat hen helpt om de puzzelstukjes aan elkaar te verbinden:
"We zien het meer als een ongeluk, een onvoorziene gebeurtenis, veroorzaakt door een soort kortsluiting in een tienerbrein. We zijn ervan overtuigd dat er geen plan was. Die avond wist Yoran de hand van Jezus, zijn grote Vriend, niet te pakken. Gelukkig waren daar wel de liefdevolle armen van Jezus om hem op te vangen.”
De dienst is geen afsluiting, maar een verankeringvan Yoran in de gemeenschap. Na afloop drinken de aanwezigen warme chocolademelk met slagroom, Yorans lievelingsdrank, om de liefde voor hem te vieren en de kou van het gemis even te verdrijven.
Eigen weg door de storm
Daniël leert gaandeweg dat hij het verdriet van zijn vrouw en dochter niet kan wegnemen. “Het is afschuwelijk om te beseffen dat mijn vrouw en dochter hun eigen weg door de storm moeten vinden.”
Thirza probeert zo goed en zo kwaad als het kan soms haar leven weer op te pakken, zoals tijdens een middagje bowlen met vriendinnen.
In die schijnbare normaliteit slaat de angst hard toe: “Wat nou als Yoran ineens door die deuren komt lopen en hij ziet mij? Als hij ziet dat ik het gezellig heb, dan lijkt het alsof ik hem niet mis. Terwijl ik hem mis met heel mijn hart.”
De witte sneaker die de rivier uiteindelijk in maart 2026 teruggeeft, geeft Daniël pijnlijke duidelijkheid, maar verandert de essentie van zijn verdriet niet. “Ik heb Yoran er niet door terug. Ik wist in mijn hart allang dat hij veilig bij God was en die waarheid lag al in mijn hart opgesloten. De vondst is slechts een naschrift bij een waarheid die ik al langere tijd met me meedraag. De titel ‘Zoon, waar ben je?’ draait voor mij dan ook niet meer om een vindplek. Het is een vraag geworden aan mezelf: hoe ga ik hiermee overweg en hoe moet ik als vader verder in deze wereld waar zijn stoel aan tafel voorgoed leeg blijft.”
Begrafenis Yoran
Tegelijk bracht de vondst iets met zich mee wat er ruim twee jaar lang niet was: de mogelijkheid om Yoran te begraven. Op Instagram schrijft Daniël: "Op donderdag 26 maart 2026 hebben we onze lieve zoon en broertje begraven op de begraafplaats aan het Kerkeinde in Sleeuwijk. We hebben in alle rust en in besloten kring afscheid genomen van Yoran.
‘Machteloos nabij’
Daniël, Mirjam en Thriza hopen en bidden dat hun verhaal voor anderen tot steun en licht mag zijn, juist omdat zij hebben ervaren hoe eenzaam rouw kan zijn. “Met dit boek willen we anderen toerusten om ‘machteloos nabij’ te zijn: simpelweg aanwezig te zijn zonder de illusie dat je iets op kunt lossen of de last van de ander kunt dragen. Alleen aanwezig zijn in dat moment, het aanhoren en troosten is voldoende. Want uiteindelijk is rouw de achterkant van liefde. Wanneer we de rouw en pijn wegstoppen, stoppen we ook de liefde voor Yoran weg. En we zullen altijd zielsveel van hem blijven houden.”
Troosten zonder oplossingen: Manu Keirse legt uit waarom luisteren het belangrijkste is
