Navigatie overslaan
Sluit je aan
Uitgelichte afbeelding
© Universal Pictures

Hamnet: een sprook­jes­ach­tig rouwdrama dat Shakespeare naar de achtergrond duwt

Filmrecensie

Shakespeares meesterwerk Hamlet is in de loop der tijd al zeker vijftig keer verfilmd. In het voor acht Oscars genomineerde drama Hamnet staat nu eens niet het stuk zelf centraal, maar het ontstaan ervan. Of althans: het mogelijke ontstaan. De film is gebaseerd op een speculatieve roman van Maggie O’Farrell uit 2020.

Hamnet

Filmjournalist Rick de Gier bespreekt wekelijks nieuwe films in Visie.

We ontmoeten William Shakespeare (die overigens niet voluit zo wordt genoemd) als jongeman, wanneer hij nog thuis bij zijn strenge ouders woont. Op een dag treft hij in het bos de vrijgevochten Agnes aan, op wie hij terstond verliefd wordt. In episodische scènes wordt getoond wat er volgt: zij raakt zwanger, er moet halsoverkop worden getrouwd, er wordt eerst een dochter en daarna een tweeling geboren, de kinderen groeien idyllisch op. Dan slaat het noodlot toe: de pest waart rond en zoontje Hamnet overlijdt.

De Chinees-Amerikaanse regisseur Chloé Zhao (bekend van de prachtfilm Nomadland) brengt alles aanvankelijk sprookjesachtig in beeld. In het begin heeft Agnes (Jessie Buckley) iets weg van een bosnimf, die William (Paul Mescal) het avontuur in lokt. Er wordt gefluisterd dat ze een heks zou zijn, maar de film staat duidelijk aan haar kant: Agnes is het kloppende hart van dit verhaal, een haast archetypische moederfiguur, die Shakespeare zelf eigenlijk overschaduwt. Terwijl we zijdelings meekrijgen dat William succes boekt als toneelschrijver in Londen, blijft de camera vooral inzoomen op Agnes en de kinderen thuis.

Dat is een gewaagde en originele keuze, die de film echter ook iets onevenwichtigs geeft. Wanneer William ten slotte zijn verdriet verwerkt door Hamlet te schrijven, hebben we nog amper iets van zijn carrière meegekregen. Persoonlijk kon ik daarom moeilijk in die wending meegaan. Daar komt bij dat het drama weliswaar aangrijpt, maar soms erg zwaar wordt aangezet, met nadrukkelijke muziek en acteerwerk op standje tien.

Het slot, waarin Hamlet in een vol theater wordt opgevoerd, maakt dan weer veel goed. Op dat moment wordt de film ineens ontroerend universeel, met het beeld van een heel divers publiek dat samen troost en verbinding vindt in een kunstwerk.

youtube

De weergave van deze video vereist jouw toestemming voor social media cookies.

Toestemmingen aanpassen