Het fijne aan ‘Je weet niet dat je date’: het is zo lekker onromantisch. Tot de ro­zen­blaad­jes weer het scherm in fladderen

Met de nodige scepsis begon ik aan het nieuwe en populaire EO-programma Je weet niet dat je date. Allereerst omdat ik altijd scepsis heb bij date-programma’s. Ze lijken ervan uit te gaan dat je pas compleet bent als je een relatie hebt, en dan ook nog een bizar beeld van de liefde te hebben. Ik hoor altijd Yvon Jaspers in m’n achterhoofd zo’n idiote vraag stellen aan een nuchtere boer: “Maar is het wel ware liefde?” of “Maar wat voel je?”

Alsof een mens pas echt gelukkig kan zijn als de prins(es) op het witte paard z’n leven binnendendert, rozenblaadjes strooiend en buikvlindertjes kwekend. Dan liever de nuchtere Paulus: als het aan mij lag, bleef iedereen single.

Is het niet een beetje smerig?

En dan is er nog het format van Je weet niet dat je date. Iemand ongemerkt een date inlokken, kan dat wel? Is het niet een beetje smerig om op televisie onwetende mensen voor het romantische blok te zetten, inclusief verborgen camera’s?

Maar al kijkend was ik snel om. Omdat het een heel lief programma is, dat ook echt iets nieuws doet: spontane ontmoetingen ensceneren. Waarbij de spontaniteit alleen bij de single zit, en niet bij de mensen die hem/haar spontaan moeten ontmoeten. Die mogen wel lekker aandoenlijk zenuwachtig zijn.

Heerlijk ongemakkelijk

Neem single Colinda en de door Je weet niet dat je date uitgekozen Ruben. Hij fakete autopech, zij kwam langs en er ontstond een heerlijk ongemakkelijk maar wél spontaan moment. Of motorrijder Martin (dat-ie motorrijdt wordt wel duidelijk nadat het in iedere minuut getoond of benoemd is), wiensd date een lekke band faket op een plek waar Martin nét toevallig voorbij motort (had ik al gezegd dat hij motorrijdt?). Kan zij lekker flirten (‘mag ik achter op de motor?’ Want ja, Martin rijdt motor) terwijl hij geen idee heeft dat hij datet. Het is briljant onromantisch, en daarom misschien juist romantischer.

Vooral heel gewoon

Het heeft wel iets van zo’n ouderwetse Britse romcom als Four Weddings and a Funeral: lief, tikkeltje onhandig, spontaan en vooral heel gewoon. En daar gaat mijn onromantische hartje toch weer van smelten. Stiekem hoop ik dat er een vonkje overslaat, ondanks Paulus' advies.

Gaan we weer

Tot de onbewuste dater uiteindelijk in een heus kasteeltje vol rozenblaadjes en kaarslicht wordt gelokt en er eentje uit moet kiezen. Voor het tv-format is het handig, voor mij voelt het tóch weer gemaakt als Martin en Colinda met hun gekozen date hand in hand de ophaalbrug af moeten lopen. Anne-Mar glundert: “Jullie zijn al echt een stel!” en ik denk: gaan we weer. Het was net zo lekker onromantisch. Paulus, waar ben je?