Als je absoluut géén vuur wil maken, gaat het juist vanzelf. Dan vliegt de boel in de hens voordat je het weet, ja toch? Dat heb ik altijd als ik sta te klooien met iets te nat hout. Dat ik denk: hoe in vredesnaam vliegen dingen spontaan in de fik, want als ik hier mijn best doe, lukt het dus voor geen méter opeens. Hup, beetje benzine erbij dan maar. Boem. Zo. Geen wenkbrauwen meer, maar wel vuur.

Zo is het misschien ook wel met inspiratie, zeker op deze ochtenden. De vonk valt en dan maar blazen en verkennen. De vonk is de verbinding tussen oude teksten, die echt niet aan ons geschreven zijn want schrijvers hadden nog geen idee dat wij zouden bestaan en zeker niet hóe wij zouden bestaan – tussen die teksten en nu.

En de PopUpGedachte van de ochtend is het aanblazen van een vuurtje. Soms creëer je niet meer dan rook, soms gloeit het gewoon verder, soms een vlammetje of een vuurtje om je aan te warmen.

Ik lees vanochtend dit:

In die tijd zei Jezus tot de menigte: Waarmee zal ik dit geslacht verge­lijken? Het gelijkt op kinderen die op het marktplein zitten en de andere partij toeroepen: Wij hebben voor jullie op de fluit gespeeld en jullie hebt niet gedanst; wij hebben een treurlied gezongen en jullie hebt niet op je borst geklopt. Immers: Johannes komt, eet niet en drinkt niet, en ze zeggen: Hij is van de duivel bezeten!
De Mensen­zoon komt, eet en drinkt wel, en ze zeggen: Kijk die gulzigaard en wijndrinker, die vriend van tolle­naars en zondaars! Maar de wijsheid vindt haar rechtvaar­dig­heid in haar werken.’

Het is een tikje verongelijkt, maar wel mooi. Een kinderspel. En degene met wie je speelt, moppert steeds: nee, geen zin. Zullen we dan tikkertje? Neuh. Zullen we dan muziek maken? Nee, stom. En dan vergelijkt hij dat met de harde kritieken die er waren op Johannes en Jezus, twee jonge mannen die een omkering zochten in Israel, nieuw elan, een nieuwe geest. Terug naar de ziel van dat volk, niet langer zuchten onder de Romeinen of eigenhandig proberen zo’n bezetter om te brengen. Maar terug naar de kern van wie je bent als joodse volk: eerlijk omgaan met elkaar, zorg voor mensen in nood, delen wat je hebt en een geloof dat de wereld niet aan de goden overgeleverd is.

Johannes was voor hen te raar: met z’n mantel en wilde honing en vasten. Zo moet je het niet brengen, zegt de reclameman dan. Te ongewoon, te ver weg, je moet een brug slaan. Ja, ja, zegt Johannes en doet zijn ding. En dan komt Jezus; die zich niet als een heilige terugtrekt in de woestijn maar eet met iedereen die uitredding zoekt. En dan wordt beschuldigd van zuip- en vreetfestijnen.

Het is ook niet gauw goed. Het kan makkelijk weer een vrijbrief zijn voor dan maar gewoon je ding doen. De wijsheid zit in de punch line: de wijsheid vindt haar rechtvaardigheid in haar werken. Niet de toon, niet de sfeer, niet de lucht of de geur, maar wat er gedaan wordt. En dat is nog niet makkelijk te beoordelen hoor, van buitenaf. Maar er niet aan wagen. Het is alleen bedoeld om de ander en mij te vragen om door de buitenkant van de ander heen te kijken en te zoeken naar wat hij of zij echt doet.

Zijn het krakers met hoodies die als enige nog lijken te zorgen voor mensen zonder papieren? Don’t mind the hoodies. Of juist mensen van de Zuidas, werkzaam bij banken met twijfelachtige reputatie? Don’t mind the suit. Anders mis je zomaar de grootste profeten uit de geschiedenis, of misschien zelfs God zelf.

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95