Wilma omschrijft zichzelf als erg sensitief. “Ik heb altijd compassie gevoeld voor het leed van andere mensen. Het was voor mij dan ook niet meer dan logisch dat ik een sociaal beroep koos.” Ze werkt als groepsleider op een kamertrainingscentrum en begeleidt jongeren die op kamers wonen bij het zelfstandig worden. Marije werkt als ambulant begeleider in de jeugdhulpverlening.

“Een paar jaar geleden werkte ik bij het Centraal Orgaan opvang Asielzoekers (COA) met minderjarige vluchtelingen, die zonder ouders naar Nederland waren gevlucht”, vertelt Wilma. “Ik zag dat jongeren die in staat waren om contact te leggen met Nederlanders en bij hen over de vloer kwamen, zich sneller ontwikkelden dan jongeren die geen contact hadden met Nederlanders. Daardoor kreeg ik een sterk verlangen deze jongeren te betrekken in mijn privéleven en hen zo te helpen bij het inburgeren in deze maatschappij.”

Veiligheid

Na een zoektocht kwam Wilma in contact met Marije. Zij hielp mee bij een meidenclub van Stichting Gave bij AZC Leersum en kreeg het verlangen om een soortgelijk initiatief te starten in haar eigen woonplek. “Marije nam contact op met dezelfde vrijwilligersorganisatie waar ik mijn ideeën had gedeeld en zo zijn we met elkaar in contact gebracht. Het was heel bijzonder om met hetzelfde verlangen rond te lopen en zoveel raakvlakken te hebben. Na wat brainstormsessies besloten we contact te leggen met de taalschool in Ede. We kregen toestemming om in de pauze langs te komen om meisjes uit te nodigen voor de meidenclub die we wilden opstarten.”

‘Het is zo bijzonder om iets voor hen te kunnen betekenen’

In totaal zaten er zo'n twaalf meisjes op de taalschool. “We hoopten dat er op zijn minst vijf meisjes zouden komen, maar tot onze verbijstering bleef de deurbel gaan. In no time stonden er zeker 25 meiden in mijn woonkamer en kwam ik ruimte te kort. Er bleek een grote behoefte te zijn aan een plek waar ze konden samenkomen en waar leuke activiteiten werden georganiseerd. Naast een moment van ontspanning, boden we hun veiligheid en het gevoel van verbinding. Als snel ontstond er een hechte band tussen ons en deze meiden.” 

Activiteiten

Inmiddels bestaat The Girl Movement al bijna vijf jaar en hebben ruim 120 meisjes deze meidenclub weten te vinden. “We organiseren wekelijks activiteiten zoals een wandeling in het bos, meidenvoetbal, een bezoekje aan de plaatselijke bibliotheek, een quiz in de buitenlucht, weerbaarheidstraining, een spelletjesmiddag of we bezoeken een evenement.” Vol enthousiasme vertelt Wilma over deze bijzondere bijeenkomsten. “Ik verwonder me elke keer weer als ik al die meiden bij elkaar zie. Het is zo bijzonder om iets voor hen te kunnen betekenen! Dat blijft mij emotioneren, zelfs na bijna vijf jaar.” Marije en Wilma zijn van deze meisjes gaan houden alsof het hun zusjes zijn. “We delen ons leven met hen en vieren onze verjaardagen en feestdagen met elkaar.”

‘We willen bewust niet evangeliseren’

De dames, die inmiddels vriendinnen zijn geworden, zijn beiden christen. “Ik heb mijn rust in Jezus gevonden en ervaar zoveel liefde van Hem, dat ik dat graag zou willen doorgeven aan deze meisjes”, getuigt Wilma. “Toch hebben we ervoor gekozen om deze liefde enkel uit te dragen in onze levenshouding. We willen bewust niet evangeliseren, maar hen laten voelen dat we met en voor Jezus leven en dat onze liefde voor Hem en alles wat wij doen, voortkomt uit Zijn liefde voor ons. Ons doel is deze meisjes en jonge vrouwen een plek te bieden waar ze zich thuis voelen, waar ze relaties kunnen aangaan met Nederlanders en zich geliefd voelen mét hun culturele achtergrond. Daarnaast hopen we dat dit ertoe zal bijdragen dat zij sneller zullen inburgeren in Nederland.” Dat dit effect heeft is te zien in de mooie stappen die deze meiden maken. “We horen regelmatig terug dat ze zelfvertrouwen hebben ontwikkeld bij de meidenclub, waardoor ze zekerder aan hun stages, bijbaantjes en nieuwe opleidingen beginnen.”

Hulp gezocht

Omdat dit initiatief inmiddels is uitgegroeid tot een groot succes en steeds meer meisjes zich aanmelden bij de Meidenclub, zijn Wilma en Marije hard op zoek naar meiden en vrouwen die dezelfde bewogenheid voelen bij vluchtelingenmeisjes. “We hebben gelukkig een erg fijn team van vrijwilligers, maar zouden nog veel meer vrijwilligers kunnen gebruiken bij dit mooie project. Mocht dit verhaal je raken en wil je ook iets betekenen voor meisjes met een vluchtverleden? Meld je dan via onze website aan als vrijwilliger of neem een kijkje op onze Instagrampagina.

Wil jij ook de diepgang opzoeken en tijd doorbrengen met vriendinnen? Meld je hier aan voor Eva's vriendinnenweekend.