“Ik heb iets heel vervelends. Al dagenlang staat er zo’n vliegtuigje bovenaan mijn pagina, en ik kan het niet wegkrijgen.”

Ik krijg een vermoeide blik. “Dan heeft iemand je een berichtje gestuurd.”

“Ja, dat snap ik ook wel. Maar kijk. Het is iemand die ik helemaal niet ken. John Appleseed heet-ie.”

“Laat mij eens kijken,” zegt nr. 1, en hij trekt mijn mobiel uit mijn hand.

“Dan moet je naar Algemeen,” leg ik uit, toch wel enigszins trots dat ik mijn zoon die in de IT werkt, de ins en outs van Instagram kan uitleggen. “En dan naar meldingsinstellingen. Kijk, zie je? Allemaal meldingen. Een of andere vent die ik niet ken wil me een chatbericht sturen. En hij wil zijn vrouw Jane Appleseed toevoegen aan mijn groep. En hij heeft mij een videochat gestuurd! Dat wil ik helemaal niet. Ik ken die man niet eens. Ik vind dat echt stalken.”

Zoon nr. 1 rolt met zijn ogen. “Mam! John Appleseed bestaat niet.”

“Jawel! Kijk dan!”

“John Appleseed, dat is net zoiets als John Doe. Een fictief personage. Maar dan van Apple.” Er valt een stilte. “Maar dat wist je wel hè? Je wist het. Ik zie het aan je. Je probeert weer zo’n stom grapje met ons uit te halen.”

“Wat?” Ik ben oprecht verontwaardigd dat hij zoiets van me kan denken. “Nee! Ik heb hem zelfs opgezocht op Insta. En Jane Appleseed heb ik ook opgezocht!”

“MAM!”

“Dat kon ik toch niet weten. Waar komt die melding dan vandaan?”

“Kijk, je moet gewoon je privéberichten doorscrollen. Hier. Dit bericht. Iemand vond je story blijkbaar grappig.

En o ja, mam. Wil je voortaan als ik zit te gamen niet meer binnenkomen om mijn vrienden te begroeten? Hoe zou jij het vinden als ik binnenkwam terwijl jij aan het zoomen bent en vraag: ‘Hé, mam, waar heb je de aambeiencrème gelaten?’”