Trots fietst Gerald op die Eerste Paasdag met de tweelingbroertjes door de stille straten van het dorp. “Eigenlijk ging in die periode alles voor de wind. Werk, gezondheid, financiën, de kinderen, we waren dolgelukkig. Ons vierde kindje zou bijna geboren worden. Mijn vrouw Gerry en ik zeiden die week nog tegen elkaar: ‘Wat hebben we het eigenlijk goed, het is bijna beangstigend.’”

‘Papa, zo doe ik het goed?’

Melvin fietst keurig achter zijn vader aan. “‘Papa, zo doe ik het goed hè?’, riep hij onderweg naar me.” Maar bij een rotonde vlak bij de kerk gaat het gruwelijk mis. Een auto met een 77-jarige man achter het stuur nadert. “Ik maakte oogcontact met de bestuurder, wetende dat fietsers daar voorrang hebben. Hij minderde vaart, dus ik fietste door met Stef. Ik keek om, en precies op het moment dat Melvin voor de auto reed, trok de man op. Hij zag Melvin compleet over het hoofd. ‘Ho, ho, stop!’ schreeuwde ik in paniek, maar de automobilist had niets in de gaten en bleef gewoon doorrijden.”

In shock

Gerald beseft in een fractie van een seconde de ernst van de situatie. “Ik smeet mijn fiets op de grond en rende schreeuwend achter de auto aan. Al die tijd zat Melvin vast onder de auto. De bestuurder reed niet heel hard, dus ik bleef rennen, sloeg op de kofferbak en trok het portier open. De automobilist was compleet verstijfd. Ik riep naar hem om een krik zodat we de auto konden optillen, maar hij was in een soort shock.”

Gerald doet verwoede pogingen om beweging in de auto te krijgen, en ziet al snel dat de situatie van Melvin zeer ernstig is. “Die verschrikkelijke beelden van mijn kleine jongen onder die auto draag ik voor altijd met me mee. Ondertussen stonden er ook gemeenteleden die op weg waren naar de kerk rondom de auto.” Er heerst een paniekerige sfeer.

Ontiegelijk hard gebeden

“Op het hoogtepunt van mijn leven zag ik alles in een oogwenk instorten. Ik wist meteen dat mijn leven zoals ik het kende nu voorbij was. Moet ik mijn hoogzwangere vrouw gaan vertellen dat Melvin er niet meer is? Ik heb ontiegelijk hard gebeden. Ik heb in mijn leven nog nooit zo gebeden als toen op die rotonde. Melvins laatste woorden galmden door mijn hoofd: ‘Papa, zo doe ik het goed hè?’”

Twee extreme emoties bestonden ineens naast elkaar

In kritieke toestand wordt Melvin met een traumahelikopter naar het ziekenhuis gebracht, maar de artsen kunnen het leven van de 5-jarige jongen niet redden. “Mijn hoogzwangere vrouw die elk moment kon bevallen, zat met ons overleden zoontje in haar armen. Ook dat beeld raak ik nooit meer kwijt.”

Bizarre periode

Melvin overlijdt op 24 april. Twee dagen later, op 26 april, wordt dochter Meike geboren. “Het was een bizarre periode. Ik was terneergeslagen en verdrietig, maar toch moest ik gevoelsmatig ook dankbaar zijn omdat we een gezonde dochter hadden gekregen. Verdriet en vreugde, twee extreme emoties bestonden ineens naast elkaar. Letterlijk. Het wiegje van Meike en het kistje van Melvin stonden zij aan zij. De rouwkaart van Melvin en Meikes geboortekaartje zaten in dezelfde envelop.”

Na het tragische verlies van Melvin, begint Gerald een vergaande zoektocht naar antwoorden op vragen over leven, dood, en de zin van alles. Hoewel Gerald was opgevoed met het christelijk geloof liet hij zich niet beperken in zijn zoektocht. Hij verdiepte zich in alles wat hij kon vinden: het christendom, de wetenschap, de evolutietheorie, de islam, het occultisme, reiki en het hindoeïsme. “Ik had zo veel heimwee naar mijn kind, ik had zo veel vragen. Waarom gebeurde dit? Waar is Melvin nu? Daar moest ik antwoord op hebben.”

Bijzonder moment

Tijdens zijn zoektocht brengt Gerald vele uren door op zijn zolderkamertje, op internet zoekend naar antwoorden. Ook zit hij vaak bij het graf van Melvin of zwerft hij urenlang in het bos. Tijdens een van deze wandelingen beleeft hij een bijzonder moment. Wat gebeurde er in het bos? Wat vond Gerald daar, en waarom betekende dit het einde van zijn zoektocht? Te zien in de EO-YouTube-serie Wat nu?.