Sherin: “De pinksterconferentie loopt als een soort rode draad door onze generaties heen. Opa Stout was medewerker bij de allereerste conferentie in 1971. Ook mijn ouders zijn al zo’n 45 jaar actief en begonnen ooit in de zogenaamde snacktent. Hier kunnen bezoekers van ’s morgens vroeg tot middernacht van alles kopen: broodjes, ijs, maar uiteraard ook snacks. Vanaf dat ik als klein jongetje een doos met saucijzenbroodjes kon tillen, hielp ik. Nu zou dat vanwege allerlei regelgeving niet meer mogen, maar toen kon dat nog.”

Anne: “Ik stuur inmiddels verschillende groepen vrijwilligers aan in de snacktent. Jaren geleden werd Sherin in een van mijn teams ingedeeld. Hij had in eerste instantie weinig zin om patat te scheppen; hij werkt liever in de keuken. Maar we hadden het toch supergezellig. Jarenlang ontmoetten we elkaar ieder jaar bij Opwekking. Pas zeven jaar geleden wisselden we eindelijk telefoonnummers uit, en toen was het hek van de dam.

• 

  Download gratis de Visie-app!

  Of je nu op de bank zit, onderweg bent in de trein of op vakantie in het buitenland: met één tik op je scherm duik je in hoopvolle verhalen, inspirerende interviews en alle digitale edities van Visie

  Download de app

We appten urenlang met elkaar. Sherin vroeg me het jaar daarop voor de grap met een bak spareribs ten huwelijk. Maar al snel werd het serieus tussen ons. We kregen verkering, verloofden ons, en trouwden. Intussen zijn we de trotse ouders van Joah, en verwachten we in augustus onze dochter. En dat allemaal dankzij de snacktent.”

Sherin: “Er ontstaan hechte vriendengroepen onder de vrijwilligers. De saamhorigheid tijdens het harde werken is enorm. Op piekmomenten, bijvoorbeeld na de sing-in, staan er wel vierduizend mensen in en om de snacktent. Vorig jaar begon iemand in de rij spontaan te zingen, en al heel snel zong iedereen mee. Dat was echt gaaf, het tentdak ging eraf!”