Geschiedkundige en auteur Daniela Hooghiemstra schreef een intrigerend boek over deze geschiedenis: Om de liefde, voor de troon. In de tijd van dictator Franco was er veel te doen om zijn opvolging. Wie zou na Franco de Spaanse troon bestijgen? Carlos Hugo was een serieuze kandidaat die streed om het recht op de troon.

In het boek las ik iets wat ik nog niet wist, namelijk dat prinses Irene destijds een interview heeft gegeven aan een Nederlandse krant waarin ze dictator Franco ophemelt en zegt dat-ie ook veel goeds heeft gedaan voor Spanje. Achteraf kunnen we concluderen dat ze dit deed om bij Franco in een goed blaadje te komen, want hij besliste wie er op de troon moest komen. Uiteindelijk werd dat trouwens Juan Carlos, waarschijnlijk tot opluchting van de Nederlandse regering. Alhoewel Irene haar recht op de troon in Nederland had verspeeld doordat het parlement haar geen goedkeuring gaf voor haar huwelijk, had ze tot dat moment koningin van zowel Nederland als Spanje kunnen worden. Want na Beatrix was Irene tweede in lijn voor de troon in Nederland.

Het leven van prinses Irene was allerminst saai

Om met Carlos Hugo te kunnen trouwen, moest Irene zich bekeren tot het katholicisme. Ook dat was een ingewikkelde kwestie voor Nederland, want de Oranjes komen uit een protestantse traditie en zéker in de jaren 60 werd je dan niet zomaar katholiek. Dat heeft Irene wel gedaan, en dan ook nog in het geheim…

Op de redactie vergelijken we het verhaal van Irene en Carlos Hugo een beetje met dat van Harry en Meghan. Zoals de Britse royals radicaal kozen voor elkaar, hun eigen carrière én voor de vrijheid, koos Irene voor Carlos Hugo en stapte ze weg uit het Nederlandse koningshuis. Daarmee schoof ze haar taak door naar prinses Margriet. Sindsdien is ze altijd op de achtergrond gebleven. Maar zoals u kunt lezen, betekent dat allerminst dat haar leven saai was…