Maar dit was pas het begin. Fase 3 deed (en doet) echt pijn: papa en mama mogen niet meer bij elkaar op bezoek. Mama in het verpleeghuis, papa woont zelfstandig. Wat ontzettend verdrietig.

Fase 4: de verhalen over de totale chaos in Italie. Vastgelopen IC-s, filmpjes van wanhopige artsen en het ergste: beelden van kerken vol met lijkkisten, in de wetenschap dat de doden mogelijk in eenzaamheid zijn heengegaan. Niemand om je bij te staan. Hier regeert de dood. Hier is geen hoop meer. Hier verslaat het virus het leven. En vooral ook: geen zicht op verbetering. Geen licht aan het einde van de tunnel. Integendeel: het komt deze kant op…
Kyrie Eleison. Heer ontferm U. Over ons.

Fase 5: in de dagen erna deed (en las) ik pogingen om te rationaliseren en te relativeren: er overlijden elk jaar veel ouderen aan de griep, wees blij dat het niet over je kinderen gaat, er zijn heel veel mensen die niet ziek worden van corona.

Het hielp niet. Pas toen ik (fase 6) Jacco Wallinga, hoogleraar modellering van infectieziektes, hoorde zeggen dat hij een kentering in de cijfers dacht te zien en de dodencijfers in Italie stabiliseerden, klaarde m’n gemoed een klein beetje op. Het. Wordt. Beter.

In de dagen daarna kwamen er, hoewel nog heel broos, meer lichtpuntjes. Ik vrat ze, merkte ik. Cijfertjes, grafiekjes, getalletjes die aangaven (of slechts suggereerden?) dat het beter gaat. Het gaf (en geeft) een beetje hoop, al gaat het nog per dag op en neer.

Volgende week zondag is het Pasen. Dat wordt fase 7!
Ik geloof dat de dood gaat niet winnen.
Ik geloof dat het leven, ik geloof dat Jezus Christus, sterker is dan de dood.