Maar hoe voer je dan op een goede manier actie tegen klimaatverandering of voor het kinderpardon, zoals ik laatst deed? Niet om mijzelf een lekker gevoel te geven of om een selfie van mijzelf in de protestmars op sociale media te zetten. Ook niet om zelfvoldaan ‘goed’ te wezen, zo van: wij hier staan aan de goede kant tegenover jullie, slechte milieuvervuilende kapitalisten of onmenselijke ambtenaren. Het resultaat is polarisatie en soms zelfs geweld.  Idealitis is een ernstige kwaal. Vol van goede voornemens, is er in ons geen ruimte voor God.

God schept nog steeds

Het is jammer dat de pas verschenen herziene Bijbelvertaling (NBV21) begint met ‘In het begin schiep God de hemel en de aarde’. Een veel betere vertaling is: ‘Toen God begon met het scheppen van de hemel en de aarde’. Dat is ook de joodse vertaling, die in de NBV21 echter in een voetnoot is weggestopt. Het cruciale punt is dat God niet eens, in een grijs verleden, schiep en we het verder zelf maar moeten zien te rooien. Nee, God is nog steeds aan het scheppen, als het kan in en door ons heen. Maar wij geven geen thuis, we gaan op in onze idealen.

Ik probeer te genezen van mijn idealitis. Af en toe sta ik ’s ochtends op en laat mijn idealen slapen. Geen goede voornemens meer, geen plannen om dit of dat beter te gaan doen, niet meer zo hevig wensen dat de wereld erop vooruitgaat. Hoe dat is? Onwennig, het geeft een kaal gevoel, een beetje onthand en stuurloos ook, want er zijn geen mooie voornemens meer die mij vooruit trekken. Totdat ik ineens de vloer onder mijn blote voeten voel. Die vloer zegt: Welkom in de werkelijkheid, welkom bij God.

Hoe draagt een boom vrucht? Door in de grond te blijven staan.