Column
Leestijd: 3 minDoor Jorieke Eijlers
Ik had toch naar Mozaïek moeten gaan. Daar zijn ze gewend aan nieuwe mensen. Hier val ik meteen op en word ik nog net niet vanaf de kansel persoonlijk welkom geheten.
Ik knik de gastvrouw bij de deur vriendelijk toe, een groot verschil met hoe ik eerder vanmorgen chagrijnig door het huis stormde.
“Ik ga niet! Ik wil niet! Ik doe het niet!”
Alles in me sputterde tegen. En toch: als ik nu niet zou gaan, zou ik een belofte breken. De belofte die ik ooit met mezelf én met God maakte: “Heer, als er ooit weer verlangen komt, dan ga ik terug.”
Lang geleden, in 2013, nam ik afscheid van de kerk. Na veel ellende en een gemeenteavond waar de honden geen brood van lusten. Het soort avond waarop je denkt: maar zó is de kerk toch niet bedoeld?
Download gratis de nieuwe Visie-app en lees Visie waar en wanneer je wilt!
Ik moest kiezen: de kerk loslaten of God kwijtraken. Het werd de kerk.
Ik moest gaan ontdekken wie God was, los van alle ellende van mensen. Ik had afstand nodig om te beseffen dat hun, en mijn eigen, gedoe niets zeggen over wie God is.
De afgelopen jaren kwam ik sporadisch in de kerk. Voor het opdragen van een neefje, de belijdenis van een vriendin of omdat manlief moest drummen. En dan schoof mijn kerkpijn altijd gezellig naast me in de bank. Dat wat ik ooit mijn thuis noemde, daar was ik nu van vervreemd.
Van alles kon een trigger zijn waardoor ik die pijn weer voelde. De vrouw die achter me zat te klagen over de herrie van het drumstel, vrome taal die mij vooral hol in de oren klonk en oneindige discussies over hete kerkelijke hangijzers.
Maar waar ik niet per se op hoopte, is toch gebeurd. Onder al die weerstand groeide nieuw verlangen. Niet naar een preek. Niet naar eindeloze meningen over welke geloofskwestie dan ook. Niet naar elke zondagochtend op tijd in de kerk zitten.
Jorieke Eijlers over nominatie RadioRing: 'Kan mijn ego dit aan?'
Maar wel naar een gemeenschap. Samen met mijn gezin ergens bij horen, een thuis vinden, tussen mensen die ook van Jezus houden. Dat verlangen wordt nu nog steeds alsmaar sterker. En weet je? Ik wil het ook helemaal niet tegenhouden!
Dus er staat me iets te doen. Ik moet mijn kerkpijn onder ogen komen en er dwars doorheen gaan. Want het verlangen is gekomen, en ik heb het God beloofd.
Vanaf nu begin ik aan de weg terug.
Wat ik precies mee ga maken, weet ik niet, maar ik zal het hier delen. Soms als een stukje verwerking, soms om mooie momenten te vieren en hopelijk vaak als herkenning voor degenen die de kerk ook opnieuw willen leren kennen.
Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meer
