Het is bijna Kerst. Tijd van onmogelijkheden, volgens de oude traditie. Dit staat er vanochtend. Een engel zegt tegen Maria dat ze een kind zal krijgen. Onmogelijk, denkt ze. Of ze vraagt in elk geval naar het hoe: Maria echter sprak tot de engel: ‘Hoe zal dit geschieden, daar ik geen gemeenschap heb met een man?’ Hierop gaf de engel haar ten antwoord: ‘De heilige Geest zal over u komen en de kracht van de Allerhoog­ste zal u overschadu­wen; daarom ook zal wat ter wereld wordt gebracht heilig genoemd worden, Zoon van God.

Niet echt een uitleg ofzo. Maar dat er iets wonderlijks gaat gebeuren, dat is wel duidelijk in dit verhaal. En dat wat er ter wereld komt, van een ander soort orde is. Ook een wonder. Ook duidelijk. Oh, en je bent niet de enige zegt hij: en dan verwijst hij naar een tante die ook zwanger is geworden terwijl die hartstikke onvruchtbaar is. Een ongeluk komt nooit alleen, maar geluk misschien ook wel niet.

Het is in deze tijd dat het We Gaan Ze Halen-konvooi gaat rijden. We hebben geen engelen gezien, tenminste voor zover ik weet. We hebben geen goddelijk aura om ons heen hangen, maar gaan maar gewoon met een bus en tientallen auto’s naar Griekenland touren. Een avontuur, een missie, een protest, een verzoek aan de Griekse regering. Noem het zoals je wilt  maar als er niets heel geks meer tussenkomt, dan rijden we morgen om 10u weg uit Utrecht.

Het is een tijd van verwachting, die Kerst. Blijde verwachting van een wonder. Heel eerlijk, ik voel nog geen wonder groeien als het gaat om de relocatie van 150 mensen – dat waar we om verzocht hebben als We Gaan Ze Halen. Maar dat het onvruchtbare debat enigszins is opengebroken, dat nieuwe stemmen zich roeren, dat mensen die lang gezwegen hebben over hun afschuw over wat er gebeurt in de kampen dat nu pontificaal vertellen én laten zien. Dat is al lang aan het gebeuren deze dagen.

Zanger Wasim Arslan, Syriër van geboorte, vluchtte zoals zovelen uit Aleppo via de extreme route met bootjes en bergen naar Nederland en bouwde zijn leven weer op. Hij is waanzinnig enthousiast over dit initiatief, omdat het hoop geeft, zei hij. Niet per se de hoop dat ze wel even naar Nederland zouden mogen, maar de hoop dat ze niet zijn vergeten, dat ze niet alleen zijn, hoop die nodig is om een week door te komen of twee.

Het jaar is ten einde. Dit is de laatste PopUpGedachte van het jaar. Morgen ben ik onderweg met de voorbereidingen om deze tijd. Ik ben Lazarus dankbaar voor het podium. En al die lezers en luisteraars, die dagelijks de moeite nemen om net als ik even stil te staan bij grotere vragen, oude teksten en de zoektocht naar wijsheid. Een gezegende Kerst dan gewenst. Moge die vrede, die hoop, die oplossing die onmogelijk geacht wordt, zich aandienen, al is het dan nog in doeken gewikkeld in een armoedige kribbe, huilend om eten, drinken en aandacht. Maar moge het zich aandienen.

Laten we blijven hopen, blijven tasten in het duister en niet te snel vluchten in kunstlicht en kunstduister. Er is genoeg echt licht en echt duister in de wereld. Een goede tijd, tot 2019!

Hier vind je drie tekstgedeeltes die Rikko vanochtend las.

Deze rubriek heeft een eigen boek: Lazarus staat op. Daarin zijn de 25 mooiste ochtendgedachtes van de afgelopen tijd gebundeld en geïllustreerd door Joanne Zwart.

Lazarus staat op | Rikko Voorberg | Vuurbaak | ISBN 9789460050404 | € 17,95