Kim bedacht een theatervoorstelling aan bed: ‘Kinderen zijn dan even niet bezig met hoe ziek ze zijn’
Persoonlijk verhaal
Leestijd: 4 minDoor Renée Prenger
Persoonlijk verhaal
Leestijd: 4 minDoor Renée Prenger
“Voorlezen was ons lichtpuntje in het ziekenhuis”, vertelt Kim over haar zoon Levi die is geboren met een ernstige hartafwijking. Het voorlezen in het ziekenhuis vormt uiteindelijk de inspiratie voor een kinderboek én het ontstaan van een theatervoorstelling aan bed. “Kinderen zijn dan even niet bezig met hoe ziek ze zijn.”
Wanneer Kim twintig weken zwanger is, blijkt dat haar zoontje een ernstige hartafwijking heeft. Levi wordt geboren en brengt al van jongs af aan veel tijd door in het ziekenhuis. “Als je in het ziekenhuis bent, stopt letterlijk je leven. Mijn drukke leven werd stilgezet. Je hebt veel zorgen om de gezondheid van je kindje en je kent weinig lichtpuntjes. Als je kind net geopereerd is en aan allerlei snoertjes zit, dan kun je niet zoveel. Onze lichtpuntjes waren voorlezen. Je bent dan even niet bezig met de zorg en je kind kan helemaal opgaan in een fantasiewereld.”
Tekst gaat hieronder verder.
Voor een operatie ging het voorleesboek ook mee naar de OK. Kim legt uit dat het belangrijk is dat een kind ontspannen onder narcose gaat. “We namen dan een boek mee en lazen het hem voor terwijl hij het kapje op kreeg. Zo kon hij op een relaxte manier onder narcose.”
Kom op 5 juni naar het grootste worshipconcert van Nederland
Ontdek meerLev staat voor mensen die de kleine dingen waarderen.
Dit inspireert Kim om een kinderboek te schrijven, iets wat altijd al een droom voor haar was. “Ik dacht: hoe mooi zou het zijn om daar iets mee te doen?” Het thema van het boek wordt al snel duidelijk. “Ik heb een gezonde dochter en bij haar heb ik mij nooit afgevraagd of zij achterloopt of niet.” Bij Levi is dat anders. “Hij had een ander tempo, werd sneller blauw en had sneller moeite met zijn ademhaling. Hij kreeg altijd ‘matig’ voor gym op school.”
Het thema ‘tempo’ krijgt vorm in het concept: wedstrijdjes doen. Lou & Lev wordt geboren. Een verhaal over de verschillende tempo’s en karakters van de hoofdpersonen Lou en Lev. Gebaseerd op de favoriete knuffels van Levi die altijd meegingen naar het ziekenhuis: een aapje en een leeuw. Lou, het aapje, is snel en fanatiek. Lev, de leeuw, is dromerig en een langzame goedzak. “Lev staat voor degenen die de kleine dingen waarderen.”
Lees verder onder de foto.
Het boek is volgens Kim “een ode aan kinderen met een eigen ritme. Voor snelle en dromerige kinderen. Ik geloof dat elk kind een eigen tempo heeft en dat iedereen waardevol is. Dat je samen met je kind op zoek kunt gaan naar zijn of haar talent”.
Lou & Lev is nu ook verwerkt in een theaterproductie aan bed. Kinderen die in het ziekenhuis liggen, krijgen een privévoorstelling met Anne-Mar Zwart en het poppenspel van Pluck Venema. “Als ouder word je blij om de glimlach van je kind. De voorstelling zorgt voor afleiding, kinderen zijn dan even niet bezig met hoe ziek ze zijn. Het is fijn voor de ouders dat hun kind even persoonlijke aandacht krijgt. Je kan het kind weer even kind laten zijn.”
Elke keer als ik het ziekenhuis in stap, voel ik een knoop in mijn buik.
De productie is een samenwerking van vele talenten. “Je hebt bij dit soort dingen echt anderen nodig. Ik geloof dat iedereen waardevol is en dat je stukjes talenten aan elkaar kunt koppelen, precies waar Lou & Lev ook over gaat.” De reacties op het theater in bed zijn “hartverwarmend”. “Elke keer als ik het ziekenhuis in stap, voel ik een knoop in mijn buik. Je hebt herinneringen aan zo’n plek. Je ruikt de geuren van de handzeep, de piepjes, je herkent jouw kind in het kind dat daar ligt. Maar het houdt mij niet tegen, want ik voel hoe belangrijk het is. Ik ben heel bewogen, ik weet hoe het is. Je herkent de onmacht bij de ouders, de zorgen die je hebt, maar ook de blijdschap als iemand anders aandacht voor je heeft. Het is een kostbaar project, een liefdesproject.”
Lees verder onder de foto's.
Wat Kim nog wil meegeven aan ouders die in dezelfde situatie zitten? “Vertel je verhaal. Een luisterend oor hebben, mensen die ook met jou stil staan is het grootste wat je nodig hebt. Het was voor ons een enorme steun.”
