We starten onze fietsroute bij zorgboerderij Wenum Hoeve aan de Wenumsedwarsweg in Wenum-Wiesel, een zogenaamd tweelingdorp aan de noordkant van Apeldoorn. Via een kort grindpad bereiken we links de boerderij. Als we het erf op draaien en de fietsen parkeren, valt meteen de gezellige sfeer op. Halverwege het erf liggen twee kalfjes in het stro, en her en der verspreide tafels en stoelen nodigen uit voor een korte pauze. Uit de boerderijwinkel zweeft de geur van verse wafels je tegemoet. Een van de medewerkers zet net het mes in de koek en snijdt er een paar flinke exemplaren uit. Hier kun je onder andere terecht voor vlees van de Hereford-runderen van de Wenum Hoeve, jam en honing uit de regio en Veluwsche Zwienebitter. Maar ook voor accessoires als tassen van koeienhuiden, kaarsen en kaarten.
Wenumhoeve.nl

Zelf bloemen plukken

Hoewel de Wenum Hoeve ook een bloemen- en pluktuin heeft, fietsen we toch door naar de pluktuin aan de Wieselse Kampweg. We steken de drukke Zwolseweg over, om via een rustige landweg bij kwekerij ’t Vinkenest uit te komen. Achteraan op een wat rommelig erf ontwaren we de pluktuin. En hoewel de tuin over één minuut sluit, mogen we toch nog een ogenblik rondneuzen. Hier kun je voor een klein prijsje snijbloemen plukken, maar ook kruiden en groenten.
Pluktuinapeldoorn.nl

Tuintafel met parasol

Wie toch in de buurt is en tijd heeft, moet zeker een kijkje nemen bij de Wenumse watermolen, die al in documenten van 1313 voorkomt. Wij slaan vandaag de molen over en zetten ons schrap voor een fietstochtje van een kleine acht kilometer richting Vaassen. 

Een deel van de route voert over een smal fietspad langs het Apeldoorns Kanaal, dat we iets verderop via een oude sluis oversteken. We laten het kanaal achter ons en rijden de binnenlanden in. Uitgestrekte weilanden liggen voor ons, blinkend in de middagzon. Naast ons snelt een haas een paar seconden met ons mee, tot hij een duik naar rechts neemt en plotsklaps uit het zicht verdwenen is. Plaatselijke boeren bieden her en der scharreleieren, honing of jam aan – de een professioneel via een automaat, de ander gewoon vanaf een tuintafel met parasol.
Niet veel later doemt het viaduct over de A50 voor ons op. We schakelen terug en duwen ferm de trappers rond. Terwijl de auto’s onder ons door razen, haalt een trekker met giertank ons in. Welkom op het platteland!

Elke dag een schepje honing, houdt de dokter uit de woning

Op je rug in het gras

Honingspeciaalzaak De Werkbij is onze derde trekpleister van vandaag. Al vanuit de verte zien we de keet staan – met de toepasselijke naam ‘bee buzz’ –, waar vermoeide fietsers en wandelaars kunnen uitrusten en tegen een kleine vergoeding zelf een kop koffie kunnen maken. Maar eerst maken we een wandeling door de Gatherhof, een zogenaamde belevenistuin. Daar hebben eigenaren Kees en Jannitha Verrips diverse borders vol bijenplanten en -bloemen geplant. Ook hier is het gras sappig groen. Dit is nou echt zo’n plek waar je gewoon een uurtje op je rug in het gras wilt liggen, genietend van het gezoem van bijen en de geur van bloemen. Naast ons rekt een roodbruine kat zich lui uit, om dan weer tevreden verder te soezen. ‘Zonder bijen geen aardbeien,’ staat er op een bordje bij het aardbeienveldje. We mogen ze proeven en zijn verbaasd over de zoete smaak.

Terwijl boven ons een sportvliegtuigje – afkomstig van het nabijgelegen vliegveld Teuge – onzichtbaar door de lucht cirkelt, steken we de weg over naar de winkel. We snuiven een heerlijk zoete geur op zodra we de ruim opgezette zaak binnenstappen.

“Ik ruik het al niet meer,” lacht Bauke, de zoon van Kees en Jannitha. Enthousiast vertelt hij over de diverse soorten honing die langs een van de wanden in potten staan opgestapeld. “Sommige mensen zeggen: ‘Ik lust geen honing.’ Maar dan hebben ze nog nooit echte honing zoals deze geproefd.”

Verder biedt de winkel onder andere handgemaakte kaarsen van bijenwas en diverse huidverzorgingsproducten. “Mijn vader zegt altijd: ‘Elke dag een schepje honing, houdt de dokter uit de woning,’” besluit Bauke.
Dewerkbij.nl/werkbij-veluwe

Pot honing in de fietstas

Met die wijsheid en een pot honing in de fietstas installeren we ons weer op ons stalen ros. De tijd vliegt, terwijl we nog aardig wat kilometers op het programma hebben staan. Omdat geitenkaasboerderij De Wolf in Terwolde bij nader inzien toch te veel uit de route ligt, moeten we deze spijtig genoeg links laten liggen.
​Geitenkaasboerderijdewolf.nl

Lekker hapje voor de ooievaar

We steken door naar Twello, en dat blijkt nog even flink trappen. Er is een verkoelend maar stevig briesje opgestoken, dat we in dit agrarische landschap vol opvangen. Maar de zon schijnt en laat het water van de wetering schitteren. Naast ons wuift de halfhoge mais zachtjes in de wind, verderop stapt een ooievaar parmantig langs de waterkant, op zoek naar een lekker hapje.
Als we aan het eind van een lange landweg via de rotonde de Rijksstraatweg oversteken, passeren we een eindje verder het proeflokaal en de winkel van de Deventer koffiebranderij Blooss coffee. We overwegen een ijsje te eten in het sixties-tentje, maar omdat we de enige bezoekers zijn, vinden we dat wat ongezellig.
Bloosscoffee.nl

Dagelijkse streekmarkt

Hoewel Twello een klein plaatsje is tussen Apeldoorn en Deventer, herbergt het “de grootste dagelijkse streekmarkt van Oost-Nederland”. Althans, zo noemen ze zichzelf, en dat geloven we graag als we het terrein van de Hof van Twello – met bijbehorend blotevoetenpad – oprijden. 

De winkel biedt kratten vol bosbieten, courgettes, aardappels en rode paprika’s. Maar ook een bos versgeplukte bloemen en diverse kazen vullen het assortiment. “Verser en gezonder kan niet,” zegt Miriam, die dagelijks verse producten oogst uit de grote groente- en fruittuin die achteraan het erf ligt. Ernaast ligt een wijngaard en vandaag is de ‘rosé uit de IJsselvallei’ in de aanbieding.
Hofvantwello.nl

Dit is nou echt zo’n plek waar je gewoon een uurtje op je rug in het gras wilt liggen

Overheerlijk boerenjongensijs

Onze volgende stop ligt een kleine zes kilometer zuidelijker: boerderij De Elshof in Wilp. Hier staat een melktap, waar we behalve melk van eigen koeien ook eieren, meel en ijs kunnen inslaan. Dat laatste gaat er wel in; op de houten tuinbank doen we ons onder de parasol tegoed aan een bakje overheerlijk yoghurtijs met kersen en een bakje boerenjongensijs. Het geld stoppen we in het rode geldkistje dat op een plank aan de muur staat en het wisselgeld pakken we van het schoteltje ernaast.
“We willen mensen bewustmaken van waar hun voedsel vandaan komt, én laten zien hoe het er op een boerderij aan toegaat,” legt boerin Christel van de Kamp uit. Dat mensen soms de vreemdste denkbeelden hebben over het boerenleven, bleek toen ze onlangs bezoek kreeg van een dame die weleens een megastal wilde zien. “Wij hebben 170 koeien – dat is vrij veel voor een melkveehouderij – maar dit is geen megastal. Die vrouw was verbaasd over de ruimte die onze koeien hebben. Kijk, daar doe ik het voor.”
Melktapwilp.nl

Unicum in Nederland

Met ruim dertig kilometer in de benen is het tijd voor de terugreis. We kiezen voor de route via het Weteringse Broek, een natuurgebied tussen Teuge en Apeldoorn. Ter hoogte van Beemte-Broekland strekken we nog even de benen bij de boerderij van Willeam en Ingrid Schoonhoven, die vlees van rosé stierkalveren verkopen. Een unicum in Nederland, omdat de meeste slagers alleen vlees van een koe verkopen.
Boerenbuitenluchtdoetgoed.vpweb.nl

Beeld: Ruben Timman