Als je even niets te doen hebt, zou je voor de lol het interview moeten terugkijken dat asiel-staatssecretaris Eric van der Burg (VVD) onlangs gaf aan Rick Nieman van OmroepWNL. En daarna moet je even de ‘aanklacht’ ‘Nooit meer buiten slapen’ lezen, die tal van prominente christenen deze week publiceerden.

Als je dat kort na elkaar doet, kan het niet anders of er ontstaat kortsluiting in je hoofd. Wat je ziet, is een machteloze staatssecretaris. Op de ínstroom van asielzoekers heeft hij nauwelijks invloed: mensensmokkelaars gaan hun (vaak dodelijke) gang, Europese afspraken werken niet, de rechter verbiedt kwaadwillende asielzoekers uit veilige landen hard aan te pakken.

Op het aantal mensen dat in Nederland mag blíjven, heeft hij ook nauwelijks invloed. In het verleden gemaakte politieke keuzes en rechterlijke uitspraken maken dat in Nederland 85(!) procent van de asielverzoeken wordt ingewilligd. Het gemiddelde inwilligingspercentage in Europa: 48 procent.

En dat is nog niet alles: gemeenten die niet mee willen werken aan opvang, bijvoorbeeld omdat ze al veel Oekraïners opnemen, kunnen (voorlopig) niet gedwongen worden. En tot slot, ook op de úítstroom van uitgeprocedeerde asielzoekers heeft Van der Burg geen grip: veel landen werken niet mee aan de terugkeer van asielzoekers.
Arme Eric van der Burg.

Als klap op de vuurpijl kreeg hij een aanklacht van vooral christelijke clubs over zich heen. Daarin wordt geëist dat er komende zomer geen mensen buiten hoeven te slapen in Ter Apel. Er wordt doodleuk gesteld dat er géén vluchtelingencrisis is in Nederland. En: “Er moet een eind komen aan het jarenlange afschrikbeleid richting kwetsbare vluchtelingen.” Afschrikbeleid? De Nederlandse inwilligingspercentages waar Van der Burg over sprak, waren de aanklagers kennelijk even ontgaan.

Grappig detail: ook Stichting Gave ondertekende de aanklacht. De oprichter van de stichting, Marten Visser, wijdde er een kritische tweet aan: “Doe niet zo stoer en erken dat er geen simpele oplossingen zijn.” Hij heeft gelijk.

Ook de naam van de scriba van ‘mijn’ kerk, René de Reuver van de Protestantse Kerk in Nederland, prijkte onder de aanklacht. Voor de helderheid: niet namens mij.

Natuurlijk heeft de kerk de taak af en toe haar stem te verheffen bij misstanden. En geen misverstand: echte vluchtelingen die buiten moeten slapen, is een misstand. En natuurlijk mag de kerk scherp spreken.
Maar ook kerken en profeten hebben de feiten te respecteren. Gewoon maar wat roepen is wat anders dan profetisch spreken.