“Ik ben al zeventien jaar CliniClown, en dat zit er al in sinds de basisschool. Mijn juf uit groep 7 gaf op woensdagmiddag een half uur clownerieles en zei dat ik er talent voor had. Vanaf toen ging het vuurtje branden en is het nooit meer uitgegaan. Ik heb nog een jaar als dramadocent gewerkt, maar het onderwijssysteem maakte me niet vrolijk. Diep vanbinnen brandde het vuur nog altijd en uiteindelijk schreef ik een sollicitatiebrief naar CliniClowns. Ik deed audities en kwam in 2009 in dienst.

Als ik met mijn maatje – een mede-CliniClown – een kamer binnenkom, kijk ik goed om me heen. Wat is er gaande? Is hier net een arts geweest? Is er een broertje in de kamer? Hoe ligt het kind erbij? Als ik een beetje de sfeer heb geproefd, spelen mijn maatje en ik eerst even samen en is het kind toeschouwer. Als we namelijk te snel het kind erbij betrekken, kan dat overweldigend zijn. Maar als hij of zij enthousiast reageert, maken we het spel steeds interactiever.

• 

  Koffie, aandacht en soms een gesprek over God: hospicevrijwilliger Gert de Jonge biedt troost

  Koffie, aandacht en soms een gesprek over God: hospicevrijwilliger Gert de Jonge biedt troost

Soms trekken we als clown echt de complete trukendoos open. We hebben bijvoorbeeld twee plastic bekers waarvan er één gevuld is met een laagje water. In de andere ligt – zonder dat het kind dit doorheeft – onderin een tissue. We gieten het water van het ene bekertje naar het andere en de tissue absorbeert al het water. Het lijkt of het bekertje op magische wijze leeg is als je het op z’n kop houdt. Grote ogen natuurlijk, want hoe kan dat, en waar is het water gebleven! We gebruiken diezelfde truc ook weleens om het kind in zijn of haar kracht te zetten. Want hoe gaaf is het als dat kind het trucje doet voor zijn of haar eigen ouders! Het is toch heerlijk om iemand voor de gek te houden?

Voor een kind is een CliniClown die langskomt leuk, maar ik denk dat we net zo goed de ouders troost bieden. Meeleven met een zieke is vaak heel heftig en vermoeiend. Maar als clown spreek ik het gezónde deel van een kind aan. Tijdens het spel zien ouders dat hun zoon of dochter gewoon weer even kind is. Ze zien hem of haar lachen en denken: gelukkig, mijn kind is er nog.

Ze zien hem of haar lachen en denken: gelukkig, mijn kind is er nog

En natuurlijk zijn die lachmomentjes leuk, maar waar het mij om gaat, is dat we even in het moment zijn. Er is contact en we vergeten samen de nare dingen die er spelen. Het geeft bovendien rust. We speelden ooit voor een jongen die tegelijkertijd onderzocht werd. Wat bleek? Zijn bloedwaarden waren gunstiger tijdens ons spel dan wanneer hij op z’n tablet zat. We zien natuurlijk dat een kind opfleurt als wij er zijn, maar dat het lichaam aantoonbaar reageert, dát is heel bijzonder.”