Spiritualiteit kan een manier zijn om niet te hoeven dealen met dat wat je tegenkomt in het leven. Je kunt de bewierookte ruimte van de geest betreden om vervolgens met nieuwe moed en ingehouden adem je door de dagen die komen heen te slaan. Dat kan met yoga, dat kan met christendom, drank werkt ook vaak vrij goed en lezen van boeken heeft me ook heel vaak geholpen – niet al te moeilijke page-turners, las ik bij bosjes, een soort netflix in boekvorm – even helemaal weg. En het is allemaal niet erg, niet om nu de allerlei schuldgevoelens bij te ontwikkelen. Het punt is dat religie hier niet voor bedoeld is, de christelijke spiritualiteit niet noch de weg van de man van Nazareth. Hij bidt vanochtend tot God en zegt over zijn leerlingen:

“Ik bid niet, dat Gij hen uit de wereld wegneemt, maar dat Gij hen bewaart voor het kwaad.
Zij zijn niet van de wereld, zoals Ik niet van de wereld ben. Wijd hen U toe in de waarheid.”

Niet van de wereld, wel in de wereld. En dat ‘niet van de wereld’ is in mijn geschiedenis er altijd ingegraveerd. Dat kwam in de opvoeding ook altijd goed uit, want als je als ouders je zorgen maakt met wie je kind zich afgeeft, het kind dat mee wil doen met van alles en nog wat, dan komt het ‘niet van de wereld’ best wel goed van pas. Toch lijkt deze tekst niet bedoeld om wereldvreemde types te creëren (niet dat mijn traditie daarop uit was, maar er was wel altijd meer nadruk op het ‘niet van de wereld’ dan het wel ‘in de wereld’.) Het ‘in de wereld’ is hier de focus. Het is bijna tijd voor Jezus’ laatste confrontatie en de executie die hem te wachten staat. Dan volgt de Hemelvaart. JC vertrekt, zijn leerlingen niet. Hun taak is het om midden in die wereld te staan, met beiden handen en voeten. Vol van mogelijk confronterende waarheden over het leven. In Petrus’ eerste speech zegt hij dan ook: De messias is dood en jullie hebben hem vermoord. Een soort pre-formule voor de bekende Nietzscheaanse uitspraak. En de reactie is: help, broeders, wat moeten we doen. Waarop hij hen allemaal maar doopt en uitnodigt zich net als zij toe te wijden aan het gezamenlijk handen en voeten geven van Jezus op aarde.

In de wereld, blijf op je plek, niet dat je niet moet reizen, maar als je reist, wees dan aanwezig. Als je bidt, blijf aanwezig. Als je leest, blijf verbonden. Vlucht niet voor de wereld, het is onze plek van leven. Verweer je slechts tegen het kwaad, want dat is ten diepste wezensvreemd aan deze planeet. Ook al zou je het niet denken. Als je bevriest, temidden van alle chaos, blijf ademen, zoek verbinding en mensen met vertrouwen, dit is onze plaats en dat kunnen we niet alleen. En vecht niet tegen de wereld, ze is ons gegeven, we zijn er onderdeel van, we ademen deze wereld en laat elke adem iets van liefde toevoegen aan deze planeet.

In de wereld, blijf, wijdt je toe, samen met al die anderen.

Tot zover vanochtend. Morgen weer een nieuwe popupgedachte en voor nu: vrede gewenst, en alle goeds.

Hier vind je drie tekstgedeelten die Rikko vanochtend las.